تبلیغات
آکادمی کوهنوردی

آموزش هدف ما نیست, ما آموزش را ابزاری می دانیم برای ارتقاء سطح فنی و ایمنی کوهنوردی

صعود مصنوعی

نویسنده :مهدی فرهادی
تاریخ:چهارشنبه 13 اسفند 1393-11:41 ب.ظ

 ترجمه و تالیف: مهدی فرهادی

در صعود طبیعی سنگنورد با قرار دادن پاهای خود بر عوارض طبیعی سنگ  وزن خود را بر سطح سنگ وارد نموده و با گرفتن این عوارض که گیره نامیده می شوند با دست حفظ تعادل و انتقال و حرکت خود را و در مواقعی انتقال وزن را انجام می دهد.

در یک برنامه تمرینی و یا سنگنوردی در مسیرهای کوتاه و به اصطلاح sport اگر صعود مسیری فراتر از توان سنگنورد باشد یا از صعود آن منصرف می شود و مسیری در حد و اندازه توانائی های خود بر می گزیند و یا اینکه آنقدر تلاش می کند تا بتواند بخش دشوار را عبور کند و مسیر را به اتمام برساند.

اما در صعود دیواره های بلند و  یا گشایش مسیر جدید شرایط کاملا" متفاوت است , دیگر بحث تمرین مطرح نیست در شرائط سخت و دشوار دیواره  که با بخشی دشوار و غیر قابل صعود با روش طبیعی مواجه می شویم دو راه داریم یا اینکه از صعود منصرف شده و راه بازگشت را در پیش بگیریم و یا از طریق روشی که ما بدان صعود مصنوعی می گوئیم راه صعود را باز نموده و حرکت عمودی را ادامه داد.

صعود مصنوعی عبارت است از صعود مسیرهای سنگنوردی با کمک ابزار مصنوع دست بشر  مانند طناب, پله رکاب,کارابین و امثالهم. در صعود طبیعی از ابزارهای مصنوعی برای حمایت و حفظ ایمنی فرد استفاده می شود ولی وزن صعود کننده به هیچ ابزاری وارد نمی شود و او تنها به دست و پا و عوارض سنگ اتکا دارد و تنها در شرائط اضطرار وزن خود را بر طناب و کارابین و ... وارد می کند. اما در صعود مصنوعی علاوه بر اینکه از ابزارها جهت حمایت استفاده می شود, وزن صعود کننده نیز همواره بر این ابزارها وارد می شود بعنوان مثال بجای اینکه شخص پای خود را بر یک گیره سنگی گذارده و خود را به سمت بالا هل دهد این پا را بر روی نردبانی تسمه ای و یا فلزی قابل حمل که رکاب نامیده می شود می گذارد.

صعود مصنوعی کلید مسیرهای بکر و به ظاهر غیر قابل صعودی است که روزگاری کسی فکر آنرا نیز از ذهن خود عبور نمی داد. همچنین صعود مصنوعی را شاید بتوان تنها راه ممکن برای صعود بسیاری از مسیرهای دیواره نوردی در فصل زمستان دانست.

صعود مصنوعی بزرگترین میدان برای به آزمون گذاشتن قدرت ذهن و تمرکز و تعادل جسمی و روانی یک دیواره نورد است.

تکنیک و مهارت  فوق العاده بالا در ابزار گذاری , که بخاطر اینکه همواره وزن صعود کننده بر آن وارد می شود هیچگاه نمی توان غیر اصولی و بدون دقت ابزار گذاری نمود و تمرکز بالا در حرکت بر روی رکابی که بر روی هوک و یا ابزاری مینیاتوری قرار دارد که با کوچکترین تکان از جایگاه سست و لرزان خود خارج شده و سقوطی گاها" طولانی بر روی ابزارهائی که تنها تحمل وزن استاتیک صعود کننده را دارد و بسیاری مهارتها و دشواریهای دیگر در خصوص صعود مصنوعی قابل ذکر است.

درادامه اشاره ای خواهم داشت به روش درجه بندی صعودهای مصنوعی که بخشی از آن ممکن است برای برخی از دیواره نوردان ما تازگی داشته باشد

بخشی از دشواری ها و واقعیات مسستر در این روش هیجان انگیز و تکنیکال را می توان در همین معیارهای درجه بندی مشاهده نمود.

درجه بندی صعودهای مصنوعی

یکی از شاخصه های مهم که در کروکی یک مسیر سنگنوردی درج می شود "درجه سختی مسیر" است. صعودهای مصنوعی نیز همچون صعودهای طبیعی دارای روشی برای درجه بندی هستند که در ادامه توضیح داده می شود:

برای درجه بندی  صعودهایی که از ابزارهای کوبشی و تخریب کننده سنگ مانند میخ ,رول , کوپر هد و امثالهم استفاده می شود حرفA  بکار برده می شود(A0-A6) و برای صعودهای پاکیزه که از ابزارهای غیر کوبشی همچون فرند, ترایکم,کیل و مانند آن استفاده  میشود حرفC  بکار برده می شود(C0-C6).

توجه به این نکته ضروری است که درجه ارائه شده  برای یک مسیر امری مطلق نیست .

A0/C0

این درجه به مسیرهائی تعلق می گیرد که عمدتا" بصورت طبیعی صعود می شوند اما در بخشهائی از آن سنگنورد بجای استفاده از عوارض طبیعی سنگ  از ابزار مصنوعی کمک می گیرد. در این صعود از رکاب استفاده نمی شود اما در عوض سنگنورد در بخشهائی از مسیر با کمک گرفتن از تسمه ها و یا کوئیک دراهای متصل به ابزارهای میانی(میخ-رول-فرند-...) خود را بالا می کشد. انواع پاندوله ها و یا تراورس کششی(TENSION TRAVERS) و یا وزن آوردن بر روی ابزاز(مثلا" نشستن بر روی طناب) از انواع دیگری  از صعودهای با درجه A0/C0 هستند.

A1/C1

صعود مصنوعی ساده که با بهره گیری از همه ابزارهای صعود مصنوعی در مسیرهائی با میانی های مطمئن و قابل اتکا که قابلیت تحمل  پاندولیهای شدید را نیز داشته باشد  انجام می شود.

A2/C2

صعود مصنوعی متوسط . ابزارهای میانی عمدتا" مطمئن هستند اما ممکن است در اثر سقوط  برخی ابزارهای میانی از موقعیت خود خارج شوند اما این سقوطها در حدی نیستند که منجر به  جراحت و یا مصدومیت شوند. برخی مسیرهای مصنوعی  که با ابزارگذاری انجام می شوند و ابزارها علی رغم اینکه قبلیت تحمل سقوط را دارند اما در موقعیت خیلی مناسبی نیستند و موقعیت لرزانی دارند و یا امکان و شرائط مسیر اجازه دقت بالا در ابزارگذاری را نمی دهد نیز درجهC2 می گیرند.

A3/C3

صعود مصنوعی دشوار , ابزار گذاری دشوار تر می شود و همراه است با ابزارگذاری های متوالی نا مطمئن و لب مرزی, خطر سقوط تا 7 متر نیز وجود دارد.ابزار گذاری درحالیکه تنها تحملی به اندازه وزن بدن صعود کننده را دارد نیز سخت تر شده و نیاز به مهارت و دقت بالاتری دارد . مشکلات بیشتر در مسیر یابی و صعودهای خطرناک بر روی هوک و یا پرچ های قدیمی از دیگر چالشهای صعود در این کلاس است. مسیرهای با درجه C3 بیشتر صعود کنندگان مصنوعی را به چالش می کشد و ابزارگذاری های درجهC3 معمولا" نیاز به تست کردن دقیق قبل از وارد کردن وزن بدانها را دارد.در مسیرهای با درجهC3 همچنین احتمال سقوط  بیشتری وجود دارد و احتمال زیپ شدن و خروج8-10 ابزار و سقوطی تا 15 متر وجود دارد البته این سقوط بسیار جدی نخواهد بود و منجر به جراحات شدید نخواهد شد.صعود بسیاری  از مسیرهای با درجه A3/C3به چندین ساعت تلاش نیاز دارد.

A4/C4

صعود مصنوعی با درجه سختی بالاتر همراه با سقوطهای احتمالی خطرناک ,ابزار گذاری  نامطمئن و لب مرزی و ترسناک. تا حدود 25 متر ابزار های میانی که کار گذاشته می شود تنها تحمل وزن بدن را داشته و قابلیت تحمل شوک را ندارند و احتمال سقوطهای خطرناک بر روی لبه ها و یا سقوطهای طولانی نیز وجود دارد. هر ابزار کار گذاشته شده باید طوری تست شود که بتوان با ترکیب تعدادی از میانی های نا مناسب به حد قابل قبولی از ایمنی دست یافت. صعود مسیرهائی با چنین درجه ای تنها از عهده سنگنوردان مصنوعی کار بسیار خبره و با تجربه بر می آید. بیتر مسیرهای با چنین درجه ای نیازمند میخ کوبی و استفاده از هوک است.

A4+/C4+:

ضریب خطر بالا,سخت ترین حد صعود مصنوعی برای عمده سنگنوردان. برای درک صعود در این درجه صعود A4 را تصور کنید سپس یک درجه بر سختی آن بیافزائید. در صعود مسیرهای با این درجه سختی زمان زیادی صرف  می شود تا صعود کننده هر حرکت خود را با دقت بالا و کنترل همه عوامل شامل مسیر صعود ابزارهای میانی, پله رکاب و ... انجام دهد حرکتها کاملا" بایستی حساب شده انجام گرفته و از شوکهای ناگهانی و یا فشار آوردن در جهتی نامناسب و امثالهم پرهیز کرد گاهی اوقات یک ابزار به تنهائی نمی تواند وزن صعود کننده را تحمل کند و باید چندین ابزار را ترکیب نموده و برای اجرای یک حرکت بر آنها نیرو وارد نمود. در این مسیر ها سنگها عمدتا" لق ,پوسته پوسته  و ناپایدار هستند . درصورت سقوط احتمال زیپ شدن و خروج متوالی ابزارها وجود دارد و همچنین احتمال برخورد با لبه های خطرناک همراه با جراحات بسیار شدید وجود دارد.

A5/C5

حد نهائی  دشواری و خطر در صعودهای مصنوعی را با این درجه نشان می دهند. هیچکدام از میانی های کارگذاشته  شده قابلیت تحمل شوک را نداشته و تنها در حد تحمل وزن صعود کننده هستند . مسیرهای A5/C5 از لحاظ سختی مسیری برتری نسبت به A4+/C4+  ندارند و تنها ضریب خطر و ریسک پذیری بالاتری دارند ضمنا" در مسیرهای با این درجه سختی  نمی توان از ابزار مته برای ایجاد سوراخهائی ولو کوچک جهت کارگذاشتن هوک استفاده نمود و حتی یک مورد استفاده از سوراخهای ایجاد شده با مته درجه مسیر به A4/C4 کاهش می یابد. در صعود این مسیرها تنها کارگاهها هستند که مطمئن بوده و قابلیت تحمل شوک را دارند.

A6/C6

فری سولو مصنوعی!!

درجه ای افسانه ای, آیا مسیری با چنین درجه ای قابل صعود است؟ تنها چیزی که می تواند مسیری را ازA5/C5 سخت تر کند , کارگاههای نامطمئن است کارگاههائی که قابلیت تحمل شوک ناشی از سقوط را نداشته باشد و در صورت یک خطا از جانب صعود کنندگان و سقوط آنها بر روی یک میانی هر دو تا کف زمین به سقوط ادامه دهند!!!!

منبع:

http://climbing.about.com/od/cliimbingtechniques/a/Aid-Climbing-Ratings.htm




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

کارگاه آموزشی صعودهای دشوار- زمستانه

نویسنده :مهدی فرهادی
تاریخ:شنبه 11 بهمن 1393-08:27 ب.ظ


هدف از اجرای این کارگاه , آموزش مهارتهای صعودهای زمستانه فنی و در مسیرهای ترکیبی(برف-سنگ-یخ) در شرایط واقعی کوهستان است. مخاطبان این دوره نیز کسانی هستند که دارای تجربیاتی در کوهپیمایی زمستانه بوده و قصد ارتقاء سطح فعالیتهای خود را دارند.
این دوره در محیطهای امن و از پیش تعیین شده و آماده سازی شده آموزشی برگزار نمی شود,در این دوره کارآموزان وارد محیطهای چالش برانگیز کوهستانی شده و به همراه مربی که در کنار آنها خود نیز صعود می کند کسب تجربه می کنند.
تاریخ اجرا: 23 و 24 بهمن93

هزینه دوره : 110 هزار تومان

روش ثبت نام: تماس تلفنی و یا ارسال پیام کوتاه به شماره: 09338115322

قعالیتها:

پیمایش با کرامپون

برقراری کمپ در شرایط دشوار و بر روی یالی پرشیب

صعود مسیرهای سنگی(با شیبهای متنوع) با ابزار یخ نوردی(درای تولینگ)

صعود و فرود از گرده ها و دهلیزهای پوشیده از برف

کار با وسایل برقراری میانی و کارگاه بر روی شیبهای برفی(اسنو تیوب-لنگر برف-نبشی)

صعود آبشار یخی و آشنایی با تکنیکهای یخ نوردی

برقراری کارگاه و میانی بر روی مسیرهای یخی





داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

گیر کردن طناب در دیواره- راهکارهائی برای پیشگیری و حل مشکل

نویسنده :مهدی فرهادی
تاریخ:دوشنبه 6 بهمن 1393-12:00 ب.ظ


یکی از لذت بخش ترین بخشهای دیواره نوردی  فرود از دیواره با طناب است.

کاری که از لحاظ فیزیکی چندان انرژی بر نیست و بعد از یک صعود سنگین و دشوار از یک دیواره بلند بسیار لذت بخش است.
اما با وجود راحتی و لذت بخش بودن , فرود خطرات و مشکلاتی با خود بهمراه دارد که آنرا حتی خطرناکتر و گاهی اوقات پیچیده تر از صعود می کند.
یکی از مشکلات عمده ای که همواره با فرود همراه است مشکل گیر کردن و یا لاخ شدن طناب است. بدین شکل که شخص فرود رفته و به کارگاه بعد می رسد اما هنگامی که قصد جمع کردن طناب را دارد هرچه تلاش می کند طناب به سمت پائین حرکت نمی کند و انگار نیروئی از بالا آنرا نگه داشته و اجازه حرکت بدان نمی دهد مشکل گیر کردن طناب همواره با دیواره نوردان همراه است اما هرچه دیواره نوردی کم تجربه تر باشد این مشکل برای او بیشتر رخ خواهد داد و حل آن نیز برایش مشکل تر خواهد بود.
در طول حدود 12 سالی که من به کوهنوردی فنی و دیواره نوردی می پردازم شاید بیش از 10 بار با این مشکل مواجه شده ام و با توجه به تجربیات و مطالعاتم راهکارهای ذیل را برای پیشگیری و رفع این مشکل پیشنهاد می کنم:

آماده سازی مقدمات فرود: 
اولین کاری که شما باید انجام دهید برقراری کارگاه فرود است این کارگاه باید دارای ویژگیهای زیر باشد: 
محل برقراری کارگاه: 
کارگاه را در محلی برقرار کنید که تا حد ممکن طناب فرود با سطح سنگ تماس نداشته باشد و یا بر لبه تیز سنگ قرار نگرفته و یا در شکافی فرو نرود. و در صورتیکه محل کارگاه ایده آل نیست می توانید با بلند کردن بازوهای کارگاه از طریق تسمه یا طنابچه حلقه فرود که طناب از آن رد می شود را در موقعیت مناسب قرار دهید.
 مسیر فرود: 
فرود از مسیرهای دارای پیچ و خم و بر آمدگی زیاد که سطح تماس طناب با سنگ زیاد علاوه بر اینکه فرود را دشوار می کند،فرآیند جمع کردن طناب را نیز می تواند با مشکل ایجاد کند. لذا تا حد ممکن برای فرود از این مسیرها اجتناب کنید . مسیر صعود و فرود الزاما" یکی نیست گاه پیش می آید که در یک دیواره برای فرود کارگاه های مجزا ایجاد می شود تا بتوان فرودی ایمن تر و راحت تر داشت. 
استفاده از حلقه فرود: 
رای فرود حتمااز حلقه های فلزی و یا کارابین پیچ استاندارد استفاده کنید . قرار دادن مستقیم طناب فرود بر روی تسمه یا طنابچه علاوه بر اینکه در هنگام جمع کردن طناب بعلت اصطکاک زیاد باعث آسیب دیدن روکش طناب می شود جمع کردن طناب را مستلزم صرف انرژی زیاد می کند.
گره مناسب اتصال طنابها:
وقتی شما قصد فرود از ارتفاعی بیش از نصف طول طنابتان دارید باید از دو رشته طناب برای فرود استفاده کنید لذا باید با گرهی مناسب دو سر طناب را به هم وصل کرده و از حلقه فرود عبور دهید سه نوع گره در این خصوص قابل استفاده است :
گره دو سر طناب دولا: که بعلت اینکه در هر دو طرف بر آمدگی دارد امکان لاخ شدنش زیاد است 
گره هشت : این گره در یک طرف برآمدگی دارد و از گره دو سر طناب مناسب تر است اما حجم ان زیاد است.
گره سر دست: مناسبترین گره بعلت حجم کم و یک طرفه بودن برآمدگی.
لازم به ذکر است که پس از اتصال طنابها دقت کنید که بعد از فرود و هنگامی که قصد جمع کردن طناب را داشتید کدام طناب را باید  بکشید طوریکه گره اتصال طنابها داخل حلقه فرود گیر نکند.
موقعیت طناب:
طناب فرود را طوری در مسیر بریزید که روی لبه های تیز سنگ ,درون شکافها ,روی مسیرهای ریزشی و انباشته از سنگریزه و سایر محلهای نامناسب قرار نگیرد.
ریختن طناب در مسیر: 
دوسر طناب را بطور جداگانه یک گره هشت یا سردست بزنید و پس از عبور دادن آن از حلقه فرود و جمع کردن طناب بصورت دولا و همچنین حلقه کردن آن بصورت حلقه های کوچک(40 تا 50 سانت) آنرا در مسیر صحیح پرتاب کنید. 
علت زدن این گره ها جلوگیری از خروج طناب از ابزار فرود در مواقعی است که شخص به هر دلیلی ممکن است کنترل ابزار فرود را از دست بدهد. و علت اینکه هر رشته طناب را باید بطور جداگانه گره زد و درسر طناب را نباید به هم گره زد این است که از تابخوردن طنابها به دور هم جلوگیری  شود چرا که همین تاب خوردن طنابها به دور هم از عواملی است که جمع کردن طناب را با مشکل مواجه می کند. 
نوع طناب: 
طنابهای با عمر بالا و فرسوده بعلت زیر بودن روکش و همچنین حجیم بودنشان بسیار مستعد لاخ شدن و گیر کردن بر سطوح سنگ هستند بنا براین بهتر است که  مخصوصا" در مسیرهایی که طناب با سطح سنگ در تماس است و یا سنگها آهکی و زبر هستند(نمونه بارز این نوع سنگها در دیواره بیستون است) ترجیحا" از این نوع طنابها استفاده نگردد. قطر طناب نیز در راحتی جمع کردن آن مؤثر است .یکی از مزایای استفاده از طنابهای دو قلو و یا نیم طناب(با قطر8 تا 9 میلیمتر) در صعود دیواره ها راحتی جمع شدن آنها در هنگام فرود است چرا که کم بودن قطر طناب باعث می شود که اولا" سطح درگیر طناب با سنگ کاهش یافته و در نتیجه اصطکاک کاهش یابد  و ثانیا" حجم گره اتصال دو سر طنابهای فرود کاهش یابد و امکان گیر کردن آن کمتر شود.
حین اجرای فرود:
نکته مهم حین فرود این است که شخص فرود رونده از تاب خوردن طنابها به دور هم  جلوگیری کند و همچنین با حرکت در راستای کارگاه و از مسیر مناسب از قرار گرفتن طناب بر روی سطوح نا مناسب و یا شکافها جلوگیری کند و در صورتیکه طناب در موقعیت مناسبی قرار گرفته آنرا اصلاح کند.همچنین شخص قبل از عبور از بخشی از طناب که گیر نموده باید ابتدا آنرا رها کرده و سپس به فرود ادامه دهد. مثلا" اگر شخص در هنگام فرود متوجه می شود که انتهای یکی از طنابها در شکافی گیر کرده است اگر از آن شکاف عبور کرده و در پایین آن قرار بگیرد و بعد سعی کند طناب را خارج کند کار بسیار مشکلی پیش رو خواهد داشت در صورتیکه بهتر است به محض مشاهده چنین وضعیتی به سمت بالای شکاف مورد نظر و محل لاخ شدن طناب فرود رود و بعد از آزاد کردن طناب به فرودش ادامه دهد.بعد از پایان فرود نفر اول با هماهنگی نفر دوم که در کارگاه فرود مستقر است رشته طنابی را که گره اتصال دو طناب بین آن و حلقه فرود قرار گرفته(این رشته طناب قبل از فرود باید توسط فرو فرود رونده شناسائی شود) مقداری کشیده تا در صورتیکه مشکلی در جمع کردن طناب وجود داشته باشد توسط فرد مستقر در کارگاه شناسائی و رفع گردد.
حین جمع کردن طناب: 
بعد از اینکه نفر آخر فرود آمده و به کارگاه رسید حساسترین مرحله که همانا جمع کردن طناب است آغاز می شود. فرد باید رشته طناب مناسب را به آرامی و بدون ایجاد شوک و با سرعتی یکنواخت جمع کند هرنوع عجله و یا شوک وارد کردن به طناب می تواند احتمال مشکل در جمع کردن طناب را بالا ببرد. 
بعد از گیر کردن طناب چه باید کرد؟
اگر در حال جمع کردن طناب متوجه شدید که طنابتان گیر کرده و جمع نمی شود ;چند نکته است که باید رعایت شود:
 اول اینکه  بلافاصله شروع به جمع کردن طناب با حد اکثر نیرویتان نکنید. 
سعی کنید با یک حرکت سریع و شوک طناب را از شکاف خارج کرده و یا از روی برآمدگی سنگ منحرف کنید. کاری دیگر که می توان انجام داد این است که طناب را با حد اکثر توانتان کشیده و بلافاصله رها کنید این عمل می تواند باعث شود که بعد از رها کردن طناب توسط شما نیروی عکس العمل شما که به سمت بالا اعمال می شود و طناب را به سمت بالا سوق داده و می تواند باعث خروج طناب از شکاف یا انحراف آن از برآمدگی سنگ شود.
اگر این روشها جواب نداد می توان کشیدن طناب را با حد اکثر نیرو توسط هردو یا هر سه نفر صعود کننده امتحان کرد.
اما اگر همه این روشها جواب نداد در دوحالت ذیل شما هنوز شانس خلاصی از این مشکل را دارید. 
حالت اول اینکه هردو سر طناب هنوز در دست شماست در این حالت دوسر طناب را در کارگاه فیکس کنید و بر روی طناب صعود کرده تا به محل ایجاد مشکل رسیده و با آزاد کردن طناب فرود آمده و طناب را جمع کنید.
حالت دوم اینکه بیشتر از نیمی از طناب( ویا در صورتیکه با دو طناب فرود آمده اید بیش از یک طول از طنابها) نزد شماست-حالتی که کل طناب از حلقه فرود خارج شده و بین مسیر گیر کرده است- سر آزاد طناب را به خود بسته و با حمایت صعود کرده تا به محل مشکل برسید و با رفع آن فرود بیائید.




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

تمرینات ذهنی برای سنگنوردی

نویسنده :مهدی فرهادی
تاریخ:چهارشنبه 28 آبان 1393-07:23 ب.ظ

مقدمه


یکی از ویژگیهای ذاتی ما انسانها این است که  مسائلی را که درکشان برایمان مشکل است و یا به آنها علاقه ای نداریم مهم نمی شماریم و سعی می کنیم آنها را از ذهنمان بیرون کنیم . اما نقش ذهن در کوهنوردی را نمی توان بخاطر داشتن یک همچنین خصوصیتی نادیده گرفت. ممکن است برای خیلی از ما قابل قبول نباشد که کوهنوردی یک ورزش روان شناختی است احتمالا" تا حالا برای شما پیش آمده که شنیده باشید یکی می گه " اوه فلانی واقعا " قویست و از تکنیک بالایی برخوردار است اما وقتی که یک طناب رو به  خودش می بنده و مخاد صعود کنه از نظر روحی بهم می ریزه . اما تا حالا چند نفر را دیده اید که  توانسته باشند پاسخها یا راه حلهایی برای مشکلات اینچنینی بیابند . علی رغم نقش تعیین کننده و بی چون و چرای آمادگی ذهنی در کوهنوردی هنوز کوهنوردان اندکی هستند که آمادگی ذهنی را بصورت نظام مند تمرین می کنند .


تحقیقاتی که در دنیا در مورد روند کلی ورزش قهرمانی انجام شده به این نتیجه رسیده است که تمرین تکنیکهای آمادگی ذهنی تنها صفت ویژه ای است که  قهرمانان جهان را از رقبای ناکامشان جدا می سازد .


البته واقع بینانه نیست که ورزش کوهنوردی را در زمینه استفاده از  تکنیکهای آمادگی ذهنی عقب مانده بنامیم چرا که در دهه اخیر موارد زیادی چه در زمینه صعودهای ورزشی یا کوهنوردی سنتی در رابطه با کوهنوردانی که تکنیکهای آموزشی ذهنی را با عنوان یک مزیت بزرگ مورد بهره برداری قرار داده اند شنیده ایم .


آمادگی ذهنی و هماهنگی 


شما پس از یک روز کاری سخت و پراسترس ارتباطاتتان را با دنیای کاریتان قطع کرده  سوار اتوموبیلتان می شوید وارد ترافیک می شوید و با عبور از شلوغی شهر به پای دیواره ای در نزدیکی شهرتان می رسید و قبل از اینکه به چیزی فکر کنید شروع به بولدر می کنید و یا حتی بدتر پس از یک دو ساعت رانندگی به پای دیواره ای دور از شهرتان می رسید. اما در حین صعود علاوه بر این خستگیها،  مشکلات خانواده ، قسطهای پرداخت نشده و یا مشکلاتی بزرگتر در ذهنتان رژه می رود با این همه مشکلات و درگیریهای ذهنی چطور می توانید انتظار داشته باشید که صعود خوبی هم داشته باشید . ممکن است که درجه صعودتان به 5،9 یا حتی 5،10 هم ارتقاء یابد اما برای ارتقاء به سطوح بالاتر و انجام یک صعود خوب باید ذهنتان با شرایط سازگار شود و مشکلات جانبی را از ذهنتان دور کنید تا تمرکزتان را به هم نریزد و تمام نگرانی ها را ایزوله کنید و فقط به یک چیز بیاندیشید و آن هم انجام یک صعود موفق باشد . اما این مهم به گفتن آسان است و تا عمل فرسنگهاست .


" به عمل کار برآید به سخندانی نیست "


متقاعد کردن کوهنوردان برای گرم کردن فیزیکی به اندازه کافی سخت است چه برسد به اینکه از آنها بخواهیم که خود را از لحاظ ذهنی گرم کند . شاید بهتر باشد که کوهنوردان خودشان به این نتیجه برسند که عملکردشان با نداشتن آمادگی ذهنی تضعیف می شود وبدون داشتن یک ذهن آماده نمی توانند به آن عملکردی که انتظارش را دارند برسند .


گدشته از همه اینها بیشترما به این نتیجه می رسیم که ضعف عملکرمان را به گردن شرایط ، کمبود استراحت و یا کمبود خواب ناشی از شب زنده داریهایمان بیاندازیم که اینها بیشتر بهانه جوئی است و باید بدنبال عوامل دیگر هم گشت.


ورزشکاران جدی, گرم کردن فیزیکی وذهنی را بعنوان یک روال عادی درتمریناتشان انجام می دهند .


گرم کردن ذهنی باعث تمرکز تواناییها می شود و بخش عاطفی انسان همتراز با آمادگی ذهنی است .


چگونه آماده سازی کنیم 


ممکن است که  ما ناحیه مشخصی را برای فعالیت سنگنوردیمان انتخاب کنیم و این ناحیه نیاز به یک سری فعالیتها برای آماده سازی آن بعنوان یک محل تمرین مناسب داشته باشد.


1- آماده سازی مکانی که شما کار می کنید .


موارد بی شماری وجود دارد که در صخره ، دیواره یا میادین رقابتی می تواند حواس شما را پرت کند یا باعث ایجاد تفکرات یا احساسات منفی در شما شود که این موارد برای عملکرد شما زیانبخش است . مواردی از قبیل اوضاع جوی ، تماشاچیان مزاحم یا هم نوردان غرغروو....


با آموزش مناسب شما می توانید به همان سادگی که می توانید مهارتهای فیزیکی را یاد بگیرید روشهای پیشگیرانه مناسبی را در مقابل این عوامل پرت کننده حواس در بکار بگیرید . راهش این است که عوامل پرتی حواس را طی فرآیند آماده سازی و آموزش شبیه سازی کنید و سپس با بکارگیری آنها درفرآیند گرم کردن بتوانید کسب توانایی هایتان را تقویت نموده و از عهده این عوامل برآیید .


مربیان المپیک روسیه ورزشکارانتان را وادار به آموزش از طریق گوش دادن به نوارهای از پیش ضبط شده از صداهای مربوط به یک گروه در اواخر دهه 80 می کردند- زمانیکه در غرب چنین شیوه ای مرسوم نبود . در حال حاضر من طرفدار این شیوه یعنی گوش کردن به یک والکمن و شنیدن صداها و فریادهای واقعی مثل " از پایین رد شو " یا " اشکال نداره من از طناب تو استفاده کنم ؟ " برای عادت کردن به شرایط واقعی نیستم اما بنظر میرسد که صرف چند لحظه برای کسب توانایی دست و پنجه نرم کردن با عوامل حواس پرتی خالی از فائده نباشد . مهم این است که نگران این عوامل باشیم .


2- بدن ، فکر واحساسات


افکار و احساسات شما طی یک برنامه روزانه بطور فاحشی متفاوت است ولی هنوز ما انتظار داریم که قادر باشیم با تمرکز ذهنی کافی و شیوه های توام با آرامش روحی و فیزیکی کوهنوردی کنیم . اما واقعیت این است که ما بیشتروقتمان را صرف فکر کردن درباره  نحوه کوهنوردی می کنیم و در بیشتر زمان کوهنوردی در مورد گامهای بعدی می اندیشیم مضمون این موضوع این است که خیلی مشکل است که درک کنیم که اگر در بهترین زمان ممکن یعنی قبل از شروع کار بخوبی نیاندیشیم طبیعی است که حین صعود توجه ما جای دیگر باشد و نتوانیم تمرکز کنیم بدین معنا که برای متمرکز شدن حواس می بایست بیاموزیم که چگونه تمرکز کنیم . اینجاست که آموزشهای تلقین وارد عمل می شود .


یک وضعیت فکری فیزیکی مرتبط بسیار مهم که به آسانی قابل فراگیری است موجود می باشد . از آنجائیکه ما با احساس زمان حال آرام نمی گیریم سعی می کنیم که افکارمان را به عقب و جلو پراکنده کنیم . اما این احساس شخصی و شرایط زمانی و مکانی است که ما را قادر میسازد که بر احساساتمان متمرکز شویم و به وضعیتی از یک آرامش عمیق برسیم . کتابهای زیادی در مورد تلقین و تکنیکهای جسم و روح شرقی موجود است که شالوده تمامی آنها را می توان در یک جمله بیان کرد : مکانی آرام را بیابید ، بنشینید ، چشمانتان را ببندید ،آرام باشید ،نقش عمیق بکشید و سعی کنید تجربه کنید " . این شروع خوبی است و حتی اگر هیچ کاری انجام ندهید باز هم تاثیرات خوبی را به جای می گذارد . در ارتباط با سازش با محیط می توان زمان بسیار با ارزشی را برای دور کردن احساسات ناخوشایند که گاهی ظاهر می شود بکار برد . تا زمانی که به جسمی فعال و ذهنی خالی از نگرانی که فعالیتهای خاص و تخصصی را بتواند انجام دهد برسیم .


تکنیکهای جعبه سیاه


تکنیک جعبه سیاه روشی مرسوم برای گمانه زنی در مورد عملکرد شما در حین کوهنوردی است که بدون ارتباط به سایر جنبه های زندگی شما بکار می رود و کاربرد آن زمانی است که شما واقعا در حال صعود می باشید این تکنیک به بخشی از شما می پردازد که واقعا می خواهد صعود را انجام دهد و نیازهای آن بخش بعد از اینکه صعود به اتمام رسید بر آورده می شود .


تمرینات باید در یک وضعیت ثابت با آرامش کامل و چشمانی بسته انجام گیرد تصور کنید یک تکه کاغذ و قلم دارید و می خواهید هر آنچه را که فکر شما را مشوش و نگران می سازد در فکرتان بنویسید. اگر برای هر مشکل راه حلی دارید آنرا نیز بنویسید اگر هم نه ، نگران نباشید. حالا یک جعبه را تصور کنید که در پشت سر شماست و شما باید به سمت آن برگردید کاغذی را که عوامل تشویش ذهن را درآن نوشتید را در آن جعبه بگذارید و درب آنرا بسته و به سمت میز برگردید . حالا دیگر می توانید چشمانتان را باز کنید اما بسیار مهم است که پس از صعود به جعبه برگشته و درب آن را باز کنید . البته با چشمان بسته که بتوانید نگرانیهایتان را مجدد شناسائی کنید.


البته عده ای از تکنیکها ممکن است دیگر مرتبط بنظر نیاید اما مهم این است که شما اجازه دهید آن قسمت از ذهنتان را كه به آن قول توجه داده اید ارضاء کنید . با گذشت زمان و صبر شما توانایی و اعتماد لازم برای تکیه به این جعبه بعنوان یک نماد امنیت برای حفظ نگرانیهایتان در طول هر صعود را ایجاد و تقویت می کنید .


مثال : عوامل جعبه سیاه


داخلی                               خارجی                  نامرتبط با صعود


آسیب                               شرایط                            کار


عدم استراحت                    فشارگروهی                  ارتباط


پوست بد                          آشفتگی                        اجتماع


آماده سازی ضعیف              سستی                           مالی


3- هماهنگی با افراد و تجهیزاتی که همراه شما هستند .


بیشتر صعود کنندگان بر این باورند که افرادی را که بعنوان همنورد انتخاب می کنند حداقل تاثیر غیرمستقیمی بر وضعیت فکری و روحی آنها هنگام صعود دارند. گروهی دیگر اظهارمیکنند که افراد خاصی وجوددارند که صعود کردن با آنها آسان نیست چه آنهائی که از نظر روانی پر شور و مثبتند و یا آنهائی که بسیار منفی نگرو بدبینند .


در نقطه مقابل تعدادی از کوهنوردان اظهار می دارند که آنها می توانند با افراد خاصی مخصوصاً  اگر شخص ، فرد برجسته ای باشد همراهی کنند . اما مشکل این جاست که ما حق انتخاب بسار کمی رادر انتخاب همراه داریم . من شخصا تجربه یک سقوط وحشتناک  را درنتیجه صعود با یکی از دوستان صمیمی ام که واقعا از حساسیت کار آگاه نبود را دارم . عده ای در هنگام صعود در مسیرهای دشوار و شیبهای تند توجه لازم را از خود نشان نمی دهند و شما باید خیلی خوش شانس باشید  که صعود را باکسی تجربه کنید که در هنگام عملیات بسیار محتاط و مراقب باشد و در طول صعود تمرینات هماهنگی خوبی را باشما برای بالابردن اعتماد دو طرفه انجام دهد . در غیر اینصورت بسیار آرام سعی کنید با همنورد خود اختلافات را بررسی و رفع کنید و اگر در آن زمان موفق نشدید و ضرورت  نیز ایجاب می کرد, می توانید تکنیک جعبه سیاه را برای دفع این اختلالات که در واقع می تواند برای شما خطرساز باشد بکار ببرید .


4- هدف شما


چرا شما روی این صخره فعالیت می کنید و شمابه این منطقه می آید که چکار کنید ؟ پاسخ خیلی واضح به نظر می رسد اما غیر از این نیست که شما شخصی هستید که کوچکترین جزئیات هدفتان برای صعود هر بخش از دیواره یا صخره را جمع آوری می کنید . اما اهدافتان ممکن است به آن روشنی که تصور می کردید نباشد . من فقط در مورد فکرکردن صحبت نمی کنم " من میخواهم برای صعود آن صخره یا دیواره تلاش کنم " . شما باید اول بگوئید " من قصد دارم آن مسیر یا مسئله را به انجام برسانم " پس از این شما نیاز دارید که استراتژی ها را مرور کنید و فاکتورهایی را که شما را قادر می سازند که به هدفتان نائل شوید تقویت کنید . با توجه به آموزشهای قبلی و تجربه های صعود های مشابه.در این مرحله است که تمرینات تصویر سازی ذهنی وارد عمل می شود.


5- هماهنگی (آمادگی) برای هیجان کوهنورد


بنظر می رسد که خیلی از کوهنوردان نمی دانند که به محض شروع کوهنوردی شان این مهارتهای آنهاست که به کارشان می آید. اگر قبل از شروع کوهنوردی ذهن شما جای دیگری بوده است ابتدا به بعضی از تمرینات تصویرسازی ذهنی بپردازید تا به شما کمک کند که دوباره احساس کوهنوردی را درک کنید. توزیع وزن را بین دستانتان را در پاها ، تعادل و جریان حرکت ، ترکیب سنگ ، اصطکاک آنها ، و بکارگیری تجهیزات ، حمایت کردن و برقراردادن ابزارها و مانند آن را تصویرسازی کنید.


خلاصه


وقتی شما بند کفشتان را محکم می کنید وقصد صعود می کنید بندرت ممکن است این ایده را بپذیرید که ابتدا بنشینید و برای ده یا 15 دقیقه قبل از تمرین کاری را انجام ندهید.


ذهن انسان بطور ذاتی تمایل دارد که بدن را به جلو براند بدون اینکه به آن زمان کافی برای توقف ، تفکر و یا آماده سازی را بدهد. تحقیقات وسیع و طاقت فرسائی انجام گرفته است که نتیجه آنها بکارگیری الگوهای فکری و آماده سازی ذهن بر اساس یک شیوه نظامند و مطابق اصول  و معیارهای صحیح بجای دنباله روی صرف از غرایض است.


به یاد داشته باشید که بیشتر تمرینات آماده سازی که در این مقاله شرح داده شد می توانند با گرم کردن فیزیکی شما ترکیب شوند. برای مثال با حرکت کششی که شما برای گرم کردن قبل از تمرینات انجام می دهید . اگر چه برخی دیگر از این تمرینات باید در یک جای آرام و در حالت نشسته انجام گیرد.


من شخصا" تضمین می كنم كه اگر شما تابحال هیچكدام از این تمرینات را انجام نداده اید انجام این تمرینات میتواند تغییرات مهم و عمده ای در وضعیت جسمی و روحی شما ایجاد كند.


منبع:


مجموعه مقالات High Climbing Coaching  نوشته Neil Gresham's


ترجمه و تالیف : مهدی فرهادی





داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

راهکارهایی برای افزایش انگیزش

نویسنده :مهدی فرهادی
تاریخ:سه شنبه 20 آبان 1393-11:00 ق.ظ

ترجمه: مهدی فرهادی

"انگیزش" بخش جدائی ناپذیر فرمول موفقیت است.بنابراین توانائی ایجاد و حفظ انگیزش مهارتی ارزشمند برای پیشرفت شماست. در ادامه 5 تکنیک برای  افزایش انگیزش و بالابردن عملکردتان به شما معرفی می گردد.
1.      تعیین اهداف
تمرین کردن و داشتن اهداف عملکردی مهمترین عوامل انگیزه دهنده هستند. 5 کاری را که دوست دارید طی 12 ماه  آتی به انجام برسانید بنویسید سپس موعد انجام هریک را تعیین نموده و کارتان را آغاز کنید.
2.      فرآیند موفقیت را پیش خود تجسم کنید.
مرور ذهنی راهکار موفقیت و اهدافی که بدان نائل شده ایدضمیر نا خودآگاه شما را هدفمند و برنامه دار نموده و کمک می کند که شما در مسیر دستیابی به اهدافتان قرار بگیرید.
3.      سعی کنید که مثبت باشید.
افکار منفی و عیبجوئی های غیر سازنده شما و یا دیگران باعث افت عملکرد شما می شود.صحبتهای درونیتان و همچنین مکالمه تان با دیگران را به سمت مسائل مثبت و سازنده سوق دهید.مسائل منفی را برای منفی بافها و بازنده های دنیا بجا بگذارید و خود را از شر آنها خلاص کنید.
4.     از مکتوبات و یا تصاویر و فیلمهائی که ذهن شما را باز می کند و چشم اندازهای پیش روی شما را گسترش می دهد استفاده کنید
شرح حالها و مصاحبه های انجام گرفته با سایر کوهنوردان موفق باعث الهام بخشیدن و ایجاد انگیزش  می شود و بذر موفقیت را برای شما فراهم می کند.
5.      به آنچه انجام می دهیداعتقاد داشته باشید!
6.      علی رغم واژه هایی چون عقب نشینی و شکست,معتقد باشید که اگر پشت کار داشته باشید و اهدافتان فراتر از آنچه که در دسترستان قرار دارد باشد ,موفقیت شما حتمی است.





داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

ده نکته مهم که در صعودهای زمستانی باید مورد توجه قرار گیرد

نویسنده :مهدی فرهادی
تاریخ:سه شنبه 29 مهر 1393-01:00 ب.ظ

مترجم:مهدی فرهادی

مقدمه مترجم: 

کوهنوردی فنی زمستانه و تلاش بر روی مسیرهای سنگنوردی و یخ نوردی در فصل زمستان یکی از رموز پیشرفت کوهنوردی در بسیاری از کشورهای صاحب نام در این عرصه است.

 سنگنوردان و فنی کاران ما باید یاد بگیرند که فصل سنگنوردی و صعود دیواره ها فقط بهار و تابستان نیست و اگر قصد داریم سطح کارهای فنی حود را به کشورهای پیشرفته نزدیک کنیم باید به صعودهای فنی زمستانه رو بیاوریم. 

هدف از ارائه این مقاله ارائه نکاتی است که باید در صعودهای عمودی زمستانه باید مد نظر قرار بگیرد نکاتی که بسیاری از آنها در هر نوع فعالیت کوهنوردی دیگر نیز مصداق دارد ولی دراینجا با رویکرد صعودهای عمودی ارائه شده است. افرادی هستند که قصد دارند بعد از یک دوره سنگنوردی تابستانه وارد برنامه های زمستانه شوند خبر خوب برای این  افراد این است که  خیلی از مهارتهای  سنگنوردی تابستانه عینا" در برنامه های زمستانه نیز کاربرد دارند و خبر بد نیز این است که  اگر  شما به اندازه کافی تجربه کوهپیمائی ندارید قبل از اینکه اقدام به اجرای برنامه های زمستانه کنید باید مهارتهای لازم در اینخصوص کسب کنید و بعد وارد برنامه هائی از این دست شوید. در اینجا 10 نکته کلیدی که در برنامه های فنی  زمستانه باید مورد توجه قرار گیرد را ارائه می دهیم:

 1-کاهش طول  روز

در زمستان هوا سرد است, پیمایش مسیر بیشتر طول می کشد و روزها هم کوتاهتر می شوند. اولین چیزی که به ذهن می رسد این است که ما باید مهارتهای فعالیت در تاریکی را یاد بگیریم کسب این مهارت  لازم است اما اگر حرکتتان را زودتر انجام دهید و مسیری را مطابق با توانائی خود و زمان مفید در دسترس خودتان  انتخاب کنید  نیازی نخواهید داشت که در تاریکی شب برنامه را به پایان برسانید.

اما به هیچ وجه روی اینکه حتما" در روشنائی روز به انتهای مسیر می رسید حساب نکنید و تمهیدات لازم را برای مواجهه با شرائطی که به علل مختلف صعود و فرود شما بیش از زمان پیشبینی طول بکشد و به تاریکی بر بخورید بیاندیشید(همراه داشتن هد لامپ با باطری اضافه و پوشاک مناسب  و ... )

 

2-کنترل وضعیت هوا

هوا در زمستان ناپایدارتر از تابستان است  و شرائط سخت تری از لحاظ سرما ,بارش و وجود برف و یخ در مسیر حکم فرماست. بنابراین در این فصل باید دقت بیشتری در کنترل و خبردار شدن از وضعیت هوا داشته باشیم. قوانین ساده ای در اینخصوص وجود دارد مثلا"  سیستمهای هوائی که از شرق و شمال می آیند در زمستان  نسبت به سیستمهائی که از غرب و جنوب می آیند هوای سرد تری را بهمراه دارند.

مطالعات خود را در زمینه هواشناسی توسعه دهید و سایتهای هواشناسی را به خوبی بشناسید و از آنها بهره بگیرید.

3-بهمن شناسی

بیشتر افراد در بهمنهائی گیر می افتند که خود آنرا ایجاد کرده اند و در اینخصوص کوهنوردان آسیب پذیر ترند.

منطقه ای را که قرار است در آن فعالیت کنید را از لحاظ امکان ریزش بهمن بررسی کنید و بعد اقدام به اجرای برنامه کنید  پارامترهائی چون شیب مسیر های پیمایش,حجم برف زمان آخرین بارش جهت و سرعت باد ,دمای هوا در این بررسی مورد نیاز هستند .

بطور خلاصه : دانش بهمن شناسی خود را بالا ببرید.

 

4-چیدن ابزار

در فصل تابستان به ابتدای مسیر می رویم و بعد از اینکه ابزارهای خود را مرتب نموده و به هارنس وصل می کنیم  صعود خود را شروع می کنیم اما در زمستان نقاط شروع سنگنوردی ممکن است  شیبهای تند و نامناسب(یخ زده و بهمنگیر و ... ) باشند لذا لازم است که قبل از این بخشها موضعی مناسب را جهت شروع کار فنی و استقرار اولیه در نظر گرفت و ابزارها را مرتب نمود.

در صعود زمستانی ابزارهای خود را به حد اقل برسانید و بدانید که زیاد نمی توانید  در شکافهای موازی ابزار گذاری کنید. میخ و رول ابزارهای خوبی برای  ایجاد نقاط حمایت میانی است اما ترجیحا" سعی کنید استفاده از آنها را به حد اقل برسانید.

5-کلاه کاسک

در صعود زمستانی  شما علاوه بر سقوط سنگ در معرض ریزش برف و قطعات یخ نیز هستید. بنابر این استفاده از کلاه کاسک ضروری  تر از پیش است.

کلاه کاسک خود را طوری انتخاب کنید که بتوان یک کلاه  نیز جهت گرم شدن زیر آن پوشید. همچنین کنترل کنید که کلاه کاپشن شما نیز به اندازه ای باشد که در مواقع لزوم  بتوان آنرا روی کلاه کاسک کشید.

6-حمایت

اگر بعنوان نفر دوم صعود می کنید حتما" در انتخاب نقطه ای که ایستاده و نفر سرطناب را حمایت  می کنید دقت کنید. به علت پوشیده بودن مسیر از سنگ و یخ و برف و یا احتمال شکستن قندیل های یخی و یا شکستن نقابهای برفی  به علل طبیعی و یا تحریک نفر صعود کننده شما مدام در معرض خطر ریزش هستید. لذا تا حد ممکن زیر مسیر صعود و یا سقوط احتمالی نایستید .

7-فاصله میانی ها

در زمستان مسیر های صعود به اندازه تابستان مطمئن نیست. مسیری کم شیب و به ظاهر ساده به علت لغزنده بودن می تواند خطرناک باشد. لذا بعد از شروع صعود در اسرع وقت اولین میانی را در نقطه ای مطمئن نصب کنید.

در نصب ابزارهای میانی در شکافها ابتدا شکاف را کاملا" تمیز نموده و از برف و یخ خالی کنید و بعد ابزار را کار بگذارید

استفاده از سیستم دو طنابه و اسلینگهای بلند می تواند ایمنی شما را در صعود بالا ببرد.

8-ارتباطات

حتی در یک هوای خوب نیز ممکن است در برقراری ارتباط با همطناب خود  مشکل داشته باشید لذا یک سیستم ارتباطی مناسب را بین اعضای تیم ایجاد کنید.(علائمی صوتی و یا سیگنالهائی با حرکت طناب و یا استفاده از تجهیزات بی سیم)

9-نقاب برفی

یک نقاب بزرگ در بالای مسیر می تواند مانع تاپ کردن و رسیدن به انتهای مسیر شود. بنابراین قبل از اینکه مسیری را برای صعود انتخاب کنید یک ارزیابی درخصوص وضعیت نقابهای برفی انجام دهید و اینکه اگر با چنین شرائطی مواجه شوید آمادگی عبور از آن را دارید یا نه؟

اطلاع از وضعیت حجم برف سرعت و جهت باد و ... در اینخصوص راهگشاست.

 

10-پایان صعود

حتی اگر مسیر صعود در زمستان به یک نقاب برفی منتهی نشود ممکن است کارگاه انتهائی آن در یک شیب برفی تند و لغزنده  قرار دارد که هیچ ابزاری نیز در آن کار گذاشته نمی شود که برای این موضوع باید تمهیدات لازم اندیشیده شود.

بعنوان مثال در آخرین نقطه قبل از شیب برفی که امکان برقراری کارگاه وجود دارد کارگاه را برقرار نموده و در مرحله بعد با طول طناب بیشتری می توانید آن بخش را رد نموده و از مسیر خارج شوید.

برخی سنگنوردان فراموش می کنند که همانطور که صعود می کنند برگشتی نیز وجود دارد .

قبل از اقدام به صعود باید مسیر برگشت را نیز شناسائی نمود طوری که حتی اگر به تاریکی بر بخورید نیز بتوانید مسیر برگشت را بیابید.

بدون شک همه مواردی را که در یک صعود زمستانی باید مد نظر قرار گیرد را نمی توان در یک مقاله و در فرصتی اندک توضیح داد و لازم است که دایره دانش خود را در اینخصوص بیش از پیش گسترش داد.

 منبع:  http://www.thebmc.co.uk





داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

تکنیکهای شکاف نوردی-3

نویسنده :مهدی فرهادی
تاریخ:سه شنبه 8 مهر 1393-06:00 ب.ظ

یکی از رموز برتری دیواره نوردان اروپائی و آمریکائی بر دیواره نوردان ما تبحر و مهارت بالای آنها در شکاف نوردی است. با اشراف بر تکنیکهای این روش زیبا و جذاب صعود می توان بسیاری از مسیرهای دشوار و به ظاهر دست نیافتنی را به زیبائی صعود نمود.

پیش از این دو بخش از مقاله تکنیکهای شکاف نوردی را در این وبلاگ ارائه داده ام که در لینکهای زیر می توانید مشاهده کنید:

بخش اول

بخش دوم

و حالا سومین بخش از این مقاله:

روش  پاگستر

روشی کارآمد برای حفظ تعادل و برقراری و در نهایت صعود بر روی شکافهای عریضی که امکان لاخ کردن دست و پا در آنها وجود ندارد و همچنین گیره های مناسبی برای صعود هر کدام از دیواره های شکاف مذکور وجود ندارد.

تصویر1:

همانگونه که در تصویر می بینید شخص کف پاهایش را کاملا" بر سطوح سنگ مماس نموده و پاهایش را ستون نموده و بر سطح سنگ پرس می کند و بدین طریق با فشار نیروی جاذبه که مرکز ثقل شخص را به سمت پائین می کشد  کف پا بر سطح سنگ محکمتر شده و این امر می تواند باعث شود که  بتوان پا ها را بر روی لبه های نازکی که در روشهای بجز پاگستر نمی توان از آنها بعنوان گیره پا استفاده نمود نیز  بهره برد.

تصویر2:

در اینجا مشاهده می کنید که چگونه شخص با فشار متقابل پاها و همچنین تکیه دادن همراه با فشار بر سطح سنگ تعادل خودرا بر سطح این شکاف عریض حفظ می کند.

در این حالت شخص می تواند با گرفتن گیره های دستی خود را به سمت بالا کشیده  و در مواقعی نیز که گیره مناسبی وجود ندارد نیز می تواند با فشار دادن کف دست خود بر سطح سنگ و انجام عمل پرس خودرا به سمت بالا هل دهد سپس پاهای خودرا نیز بالا آورده و مانند شکل بر سطح سنگ تثبیت نموده و دوباره این سیکل را تا اتمام مسیر ادامه دهد.

صعود دولفری

در جاهائی که شکل  و جهت شکاف و همچنین سایر شرائط به شما اجازه نمی دهد که بتوانید با گیره مناسب بدن خودرا جمع نموده و تعادل خودرا بر سیطح سنگ حفظ کنید می توانید تکنیک "دولفر" را امتحان کنید.

کلید اجرای این حرکت این است که موقعیت بدنتان را طوری روی سنگ تنظیم کنید که بتوانید حداکثر بهره را از پاهایتان ببرید. تنها راه جلوگیری از سقوطتان از روی سنگ این است که با دستانتان لیه های شکاف(که در این روش شکافها موازی یا کمی مورب هستند) را گرفته و آرنجنات را کاملا" صاف کنید تا کمترین فشار به عضلاتتان وارد شود و پاهایتان را بصوت افقی یا کمی مایل به سمت پائین بر سطح سنگ بفشارید و بدین طریق با ایجاد دونیروی متضاد تعادلتان را بر سطح سنگ حفظ کنید.

اگرپاهایتان خیلی بالا باشد شما قادر نخواهید بود که روی آنها ایستاده و وزنتان را به درستی به آنها منتقل کنید.

اما اگر پاهایتان خیلی پائین قرار گیرد شما دیگر نمی توانید به خوبی پاهایتان را برسطح سنگ  بفشارید و وزن خودرا به سطح سنگ منتقل کنید و این امر باعث لغزیدن شما بر روی سنگ می شود.

در خصوص دستان نیز کشیده بودن دستها باعث می شود که فشار کمتری بر عضلات دست وارد شده و بیشتر فشار بر استخوانها و تاندونها که قابلیت تحمل فشار بیشتری از عضلات دارند وارد شده و بدین طریق زمان بیشتری بتوان بر روی دستها نیرو وارد نمود.

 

مترجم:مهدی فرهادی

منبع:opp.uoregon.edu




نوع مطلب : سنگنوردی 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

کارگاه شبکه ای

نویسنده :مهدی فرهادی
تاریخ:دوشنبه 17 شهریور 1393-08:57 ق.ظ

منبع: وبلاگ کلاهه

برای ایجاد یک کارگاه به چند نقطه نیاز دارید؟
اگر پاسخ شما "سه"، اشتباه میکنید.تعداد نقاط یک کارگاه به فاکتور هایی مانند کیفیت سنگ، موقعیت، زاویه، و سایر عوامل بستگی دارد.در محیط کوهستانی که در آن سرعت و کارایی بسیار تعیین کننده است، کارگاه میتواند حتی تک نقطه ای باشد مثل بلوک سنگی؛منقار یا کمان سنگی و حتی بدن شما.با این حال، در سنگ سست ممکن است برای ایجاد کارگاه  به چهار، پنج و یا حتی شش نقطه نیاز داشته باشیم.در کارگاهی که از سه نقطه تشکیل شده است؛نیروی وارد بر مرکز ثقل کارگاه به آسانی بین سه نقطه اتکا تقسیم میشود ولی در در بستری که از سنگ های سست تشکیل شده است،اینگونه نیست .

در اینجا به نحوه ایجاد کارگاه های سری یا کارگاه های یا شبکه ای “anchor in-series”
می پردازیم. که به عنوان یکی از راه حل ها ارائه میشود و همچنین سناریو های دیگر هم مورد بررسی قرار میگیرد.نکته قابل توجه در کارگاه های شبکه ای این است که نقاط کارگاه با توجه به ابزارهایی که داریدبه راحتی قابل افزایش است.

طنابچه
طنابچه برای ایجاد کارگاهی پایدار و دارای تقسیم نیروی برابر بین بازو های آن بسیار مناسب است.ولی مشکل اینجاست که وقتی دو سر طنابچه را جهت ایجاد یک حقله بهم گره میزنیم،طول آن برای برقراری کارگاه مناسب نیست.
درصوریتکه شما 4 نقطه یا بیشتر برای ایجاد کارگاه در اختیار دارید،اولین گزینه ای که باید در نظر گرفت استفاده از کل طول طنابچه است.در نتیجه میبایست گره دو سر طناب دوبل و یا سر دست و یا ... که دوسر طنابچه را به هم متصل کرده است را باز نمایید.
سپس در انتهای هر سر طنابچه یک گره هشت زده و هر یک را به داخل نقاط ابتدایی و انتهای کارگاه زده و ادامه طنابچه را بصورت حلقه ای از دو کاربین وسط عبور میدهیم و سپس بر روی حلقه های ایجاد شده یک گره سر دست میزنیم بدین ترتیب نقطه ثقل کارگاه ایجاد میگردد.
در پایان یک کارگاه استاتیک استاندارد خواهیم داشت.


Anchors in-series
کارگاه های شبکه ای یا سری (درخت واره ای)

کاهی اوقات طول حتی طنابچه باز شده شما برای ایجاد کارگاه اندازه مناسبی نداشته و مرکز ثقل کارگاه بخوبی نمیتواند نیرو را بین بازوها تقسیم نماید.خب راه حل استفاده از کارگاه سری یا شبکه ای است.با استفاده از این کارگاه به راحتی میتوان 3 تا 8 نقطه را با تقسیم نیروی برابر به یک مرکز ثقل متصل کرد.این کارگاه در واقع کارگاه های متصل به همی هستند که توسط تسمه یا طنابچه در بالای یکدیگر ایجاد شده اند. در صورت نداشتن یک طنابچه با طول مناسب ،این روش راه حل بسیار عالی برای ایجاد یک کارگاه استاندارد با تقسیم نیروی مناسب است.

روش اول:
ساده ترین کارگاه سری یا شبکه ای با سه نقطه و دو تسمه ایجاد میگردد.ابتدا یک کارگاه دو نقطه ای توسط یکی از تسمه ها ایجاد کرده و دو بازوی آن را توسط گره هشت به یکدیگر متصل میکنیم.تسمه دوم را به نقطه اتکا سوم انداخته و سر دیگر آن را به مرکز ثقل کارگاه قبلی متصل میکنیم.با زدن یک گره هشت بر روی دو بازو،نقطه ثقل اصلی کارگاه ایجاد میگردد.
 

روش دوم:
اگر کیفیت سنگ خوب نباشد و یا نقاط کارگاه ضعیف باشند و یا برای ایجاد آنها از ابزار های با تحمل نیروی کم استفاده شده باشد؛میبایست کارگاه های کوچکتر ایجاد کرد و هر نقطه ثقل کارگاه را با یک نقط اتکا دیگر به یکدیگر متصل کرد.و این زنجیره را ادامه داد.از اتصال این کارگاه های کوچک به یکدیگر کارگاه اصلی ایجاد میگردد.

گره سر دست:
درصورتیکه طول تسمه شما برای ایجاد این کارگاه مناسب نیست،بجای استفاده از گره هشت که طول بیشتری از تسمه را در اختیار خود میگرید میتوان از یک گره سر دست در وسط تسمه استفاده کرده و دو سر تسمه را به دو نقطه اتکا انداخته و با جابجایی گره سر دست وسط تسمه نیرو را بین دو بازو به طور مساوی تقسیم نمود.کارابین با عبور از دو رشته تسمه که پشت گره میگذرد،نقطه ثقل کارگاه اول ایجاد میگردد را تشکیل میدهد.با انداختن تسمه دوم به نقطه اتکا سوم و مرکز ثقل کارگاه قبلی و زدن یک گره هشت بر روی دو بازو،نقطه ثقل اصلی کارگاه ایجاد میگردد.

نکته اصلی:
شاید شما وسوسه شده و بجای ایجاد کارگاه استاتیک ،کارگاه دینامیک ایجاد کنید.این روش ایده جالبی در کارگاه های سری یا کارگاه های شبکه ای نیست.در صورت کنده شدن و حذف شدن یکی از نقاط کارگاه و تغییر در طول بازوهای کارگاه و شک حاصل از آن،تاثیر منفی بسیار جدی در استحکام کلی کارگاه وارد میگردد.
شکست یک نقطه کارگاه شکی را به سایر نقاط کارگاه وارد کرده و نیروی وارد برآنها را افزایش داده و از استحکام آنها می کاهد.این بدان معناست که کارگاه های کوچک ایجاد شده موثر نبوده و کارایی خود را نخواهند داشت و بار بیشتری به کل سیستم وارد میگردد و در صورتیکه کارگاه بر روی بستر سنگی نامناسب ایجاد گردیده باشد،این عمل بسیار خطرناک بوده و میتواند منجر به از بین رفتن کل کارگاه گردد.

اگر مجبور به ایجاد دینامیک بودید حتما و حتما تمامی نقاط کارگاه از استحکام مناسبی برخوردار باشند.

تحلیل نیرو ها:

در شکل سمت چپ یک کارگاه سه نقطه ای دیده میشود که بصورت معمولی ایجاد گردید است.در این صورت نیرو وارد بر مرکز ثقل کارگاه بصورت مساوی بین نقاط تقسیم میگردد و سهم هر نقطه کارگاه یک سوم نیروی وارد بر کل کارگاه است.

در شکل سمت راست یک کارگاه سه نقطه ای که به روش کارگاه های شبکه ای -سری  Anchors in-series  زده شده است دیده میشود.همانطور که می بینید،بار وارد بر کل کارگاه را میتوان به راحتی بین نقاط تقسیم کرد و اگر نقاط اتکا کارگاه ضعیف باشند با گسترش آن و ایجاد کارگا های کوچکتر نیروی وارد بر آنها را کاهش داد.

 

منبع :»» http://www.climbing.com




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

تغذیه برای صعودهای اکسپدیشن

نویسنده :مهدی فرهادی
تاریخ:شنبه 15 شهریور 1393-12:04 ق.ظ

تهیه ،ترجمه و تنظیم:  خداداد مزدائی | انتشار در فصل نامه کوه شماره 73 (زمستان 92)

با همکاری دکتر ابوالحسن طاهری نژاد

 تغذیه برای اکسپدیشن قله اورست

در این بخش سعی داریم تا خوانندگان را با نحوه برنامه ریزی غذایی ، رژیم غذایی و تغذیه در هیمالیا آشنا سازیم و همچنین مطالبی در باب تعادل و توازن انرژی در هنگام کوهنوردی در قله های بلند ، ایمنی و بهداشت تغذیه  که امید است مثمر ثمر واقع گردد. شواهد بیانگر این مطلب است که کوهنوردان کشورمان در اکسپدیشن به جهت افزایش مصرف انرژی و نیز تامین قوای تحلیل رفته ، به برنامه های غذایی ویژه ای نیاز دارند.

 

برنامه ریزی برای توازن انرژی در طول اکسپدیشن :

  تغذیه از جنبه های فیزیولوژیک و روانی تاثیرات عدیده ای دارد. این تاثیر در ارتفاعات بالا، دو چندان می باشد. لذا برنامه ریزی مناسب و هوشمندانه ؛ علاوه بر افزایش سطح توانایی و ایمنی کوهنورد ؛ ریسک صدمات را نیز کاهش می دهد.

    مشکل اساسی تغذیه در ارتفاعات بلند ، تغییر در عادات غذایی کوهنورد می باشد .جایی که اشتها تغییر نموده و نیازهای بدن به انرژی زیاد و متغیر است. گزارشات نشان می دهند که دمای بسیار پایین ، ارتفاع بالا ،فعالیت شدید، عدم دسترسی به لوازم جهت تهیه غذای مناسب،  ارتفاع زدگی و کم اشتهایی (anorexia) ، باعث هدر رفت انرژی بسیار زیادی از بدن هیمالیا نوردان می گردد. همچنین به علت ادرار زیاد در ارتفاع، آب بدن افت شدیدی دارد که ممکن است تا حد 5 الی 6 لیتر در روز نیز برسد . در این شرایط اگر تعادل انرژیکی بدن رفع نگردد ؛ در پی ان اختلالات عصبی و جسمانی همچون احساس کوفتگی بدن، کاهش قوا و کاهش وزن به میزان 15 الی 20 درصد  رخ می دهد. رژیم غذایی مناسب ؛ عامل موثری در حفظ تعادل فیزیکی و ذهنی کوهنوردان در ارتفعات بسیار بالا تلقی می گردد؛ لذا زمانبندی مناسب در انتخاب نوع و میزان تغذیه بسیار تعیین کننده می باشد؛ بنابراین توصیه های عمومی زیر را جدی بگیرید:

  • انرژی مورد نیاز بدن ممکن است تا حد دو برابر در وضعیت معمول باشد که نیازاست تا مایعات و غذای مغذی با انرژی زیاد مصرف نمائید.
  • مصرف منظم کربو هیدرات ، جیره های مختصر غنی و پر کالری و نوشیدنی های ورزشی در رفع نیاز های بدن بسیار تعیین کننده می باشد.
  • بدن در هیمالیا به آسانی و خیلی سریع دچار کمبود آب می شود که مصرف به موقع و مناسب مایعات در طول مسیر ، می تواند بسیار سودمند باشد.
  •  تدارک غذا در تاخیرهای غیر منتظره و دوره های مدید را حتما در نظر داشته باشید.
  • ترکیب غذایی برابر است با– تقریبا 60 تا 70 درصد کربوهیدرات- 25 تا 30 درصد چربی- 15 درصد پروتئین.

   آشکار است که در طول کوهنوردی های مداوم و طولانی هیمالیا ، تنها در اواخر عصر و صبح خیلی زود است که کوهنورد برای مصرف غذای کافی  فرصت دارد . از سویی دیگر مصرف انرژی در ارتفاعات بالا نسبت به سطح دریا ؛ 2 تا 3 برابر افزایش می یابد  که این نیاز به میزان 4500 تا 6000 کالری در روز گزارش شده است. کربوهیدرات در قیاس با پروتئین و چربی ، منبع بسیار مهمی در تامین سوخت بدن می باشد و از سویی کمبود اکسیژن در بافت های بدن علی الخصوص در ارتفاع بالا ؛ جذب کربو هیدرات را تحت تاثیر قرار می دهد.به علاوه  کارکرد درست مغز نیز بستگی به وجود گلوکز کافی در خون می باشد. چنانچه گلوکز خون به پایینتر از حد معمول (5/5 تا 5/4 millimoles  در هر لیتر خون) برسد ؛ کارکردهای شناختی مغز ، حافظه، تصمیمگیری، خود نظم دهی و آمادگی بدنی را مختل می سازد.هیمالیا نوردان فقید همواره در گزارشات خود ، اهمیت مصرف زیاد شکر را یا در ترکیب با سایر غذاها و یا  شیرینی در کنار نوشیدنی گرم مورد تاکید قرار داده اند. ایشان همچنین مصرف متناوب کربو هیدرات (تقریبا هر ساعت) در طول روز را جهت تامین گلوکز خون در ارتفاع  خاطر نشان می سازند.

    اغلب به علت کاهش سطح ذخیره چربی، پروتئین و گلیکوژن در نقاط چالش برانگیز صعود ،کاهش وزن رخ می دهد و بدن به انرژی نیاز پیدا می کند. چنانچه بعد از هر ریکاوری و استراحت ،نیاز روزانه بدن ، توازن نیتروژن و مصرف پروتئین  مورد توجه قرار نگیرد ؛ این کاهش وزن ادامه پیدا خواهد کرد . در گزارشات اکسپدیشن ،در بسیاری از موارد تدارک انرژی مورد نیاز بدن جهت جلوگبری از کاهش  وزن ، بسیار دور از دسترس گزارش گردیده است . دقت در انتخاب نوع و زمان تغذیه از فاکتور های موثر در جلوگیری از صدمه به بدن کوهنوردان می باشد.

چگونگی تعیین انرژی مورد نیاز یک فرد:

جهت برنامه ریزی غذایی و آماده سازی، نیاز دارید تا مقدار انرژی مورد نیازتان را محاسبه نمائید . عواملی مثل وزن بدن ، سن ، جنسیت و شدت فعالیت ورزشی بر مقدار انرژی مورد نیاز بدن شما تاثیر گزار می باشند. اول باید میزان سوخت و ساز پایه (BMR) را محاسبه کنید.شما می توانید (BMR)  را بر اساس سن ،جنسیت و وزنتان و با استفاده از جدول زیر محاسبه نمائید.

محاسبه میزان سوخت وساز پایه بدن بر حسب کیلوکالری در هر روز

جدول محاسبه میزان سوخت وساز پایه بدن بر حسب کیلوکالری در هر روز

پس از محاسبه BMR ، باید (PAL) سطح فعالیت فیزیکی  (سبک ، متوسط، سنگین) را مشخص کنید که با استفاده از جدول زیر می توانید آن را مشخص نمائید .میزان PAL در تمرینات معمولی قهرمانان المپیک(5/2تا 2) و در تمرینات بسیار سنگین قرمانان المپیک (4تا 5/2) میباشد. کل انرژی مورد نیازتان TER  را می توانید  اینگونه محاسبه نمایید. (TER = BMR × PAL).

جدول (PAL) :میزان فعالیت فیزیکی در بالغین در سه سطح به صورت حرفه ای و غیر حرفه ای

 

برای مثال میزان BMR در یک آقای 26 ساله با وزن 70 کیلوگرم به میزان 1749 کیلو کالری می باشد.

BMR = 15.1 × W + 692

= (15.1 × 70) + 692

= 1057 + 692= 1749 kcals

کل انرژی مورد نیاز این شخص(TER) با فرض اینکه یک شغل اداری سبک (Light) و برنامه تمرینی سنگین (very Active) دارد به میزان 2798 کیلو کالری می باشد.

TER = 1749 × 1.6 = 2,798 kcals

یا به فرض ، اگر این شخص دارای یک شغل سنگین  (Heavy) مثلا کارگر کارخانه باشد و و برنامه تمرینی سنگین (very Active) را دنبال کند .کل انرژی مورد نیاز این شخص به میزان 3323 کیلو کالری می باشد .

TER = 1749 × 1.9 = 3,323 kcals

 

 

براورد انرژی و کربو هیدرات مورد نیاز در اکسپدیشن خط الراس غربی اورست در سال 2006.

آنچه در ذیل می آید ؛ بررسی موردی یک آقای کوهنورد 40 ساله با وزن 66 کیلوگرم می باشد و اینکه ایشان چگونه کل انرژی مورد نیاز (TER) بدن خود ،میزان سوخت و ساز و برنامه غذایی را در طول این اکسپدیشن برنامه ریزی نموده اند . با این علم که در ارتفاعی حدودا 5600 متر (TER1)؛ نیازهای متابولیکی بدن دو برابر سطح دریا و در ارتفاع بالاتر از 5600(TER2) ، سه برابر سطح دریا می باشد .

+ 873 = 1 ,632 Kilocalories (وزن کوهنورد  (11/5 X 66 ( = میزان سوخت و ساز پایه (BMR)

1,632 x 1/7= 2,774 Kilocalories = کل انرژی مورد نیاز در فعالیت های روزمره و فعالیت های ورزشی ملایم (TER)

 (بر اساس 4 کیلو کالری انرژی در هر گرم) 381 تا 416 گرم در هر روز = کربوهیدرات مورد نیاز 55 تا 60 درصد

= 3,264 Kilocalories     BMR X 2  : کل انرژی مورد نیاز در ارتفاع  5600 (TER 1)

490 تا 571 گرم در هر روز = کربوهیدرات مورد نیاز بدن 60 تا 70 درصد

  BMR X3 = 4,896 Kilocalories.=کل انرژی مورد نیاز در ارتفاع بالاتر از 5600 (TER2)

734 تا 856 گرم در هر روز = کربوهیدرات مورد نیاز بدن 60 تا 70 درصد

همچنین خاطر نشان می سازد ؛جهت جلوگیری از افت آب بدن؛  الزامی است به ازای هر کیلو کالری انرژی مورد نیاز  شما بایدیک میلی لیتر مایعات بنوشید.

در جدول زیر نمونه فهرست تغذیه کوهنورد یاد شده را در اکسپدیشن خط الراس جبهه غربی اورست ؛ مشاهده می فرمایید که نیاز های غذایی وی را در ارتفاع بالا برآورده می سازد.

 

  در اکسپدیشن های طولانی ، تغذیه کافی و مناسب عامل موثری در ایجاد روحیه ، انگیزش و تعاملات اجتماعی تلقی می گردد و در مقابل غذای ناکافی ، تکراری و بد شکل بر اعضای تیم علی الخصوص در ارتفاع ؛ بار منفی زیادی به جا می گزارد. لذا توصیه های زیر را مد نظر قرار دهید:

  • در انتخاب غذا  فاکتور های حجم ، تنوع ،اشتها برانگیز،  ماندگاری ، آماده سازی آسان و مرتبط با رژیم غذایی را در نظر داشته باشید.
  • قطعا در اکسپدیشن ،ضرورت استفاده از ریز مغذی ها ،  مواد انرژی زا از قبیل نوشیدنی و پودر های انرژی زا، وانواع ویتامین را در کنار وعده های غذایی مورد توجه قرار دهید.

برای تیم اعزامی به اکسپدیشن اورست در سال 2006 بسته های 100 گرمی و 57 گرمی حاوی پودرهایی با ترکیبات مغذی تدارک دیده شد که هر روز  اعضای تیم مصرف می کردند. شما در جدول زیر مواد تشکیل دهنده ی این بسته ها و ارزش غذایی هر کدام از این مواد را به تفکیک، می توانید مورد بررسی قرار دهید .

 

     نوشیدن مایعات را به عنوان یک اصل در تغذیه در نظر داشته و برای آن برنامه ریزی نمائید. با نوشیدن متناوب و جرعه جرعه مایعات می توان خطرات ناشی از ارتفاع زدگی ، سرمازدگی ، اسهال و استفراغ را کاهش داد. همچنین ظروف حاوی مایعات و نوشیدنی ها را به گونه ای عایق بندی نمائید که در آب و هوای سرد هیمالیا یخ نزند . با برنامه ریزی در طول توقف ها، کوهنورد باید بتواند با ذوب نمودن برف و یخ در هر 8 الی 10 ساعت ، تا میزان 3 لیتر آب تهیه نموده و بنوشد وآخرین نکته  حیاتی و ارزشمند  اینکه کوهنوردان همیشه قبل از خوابیدن مایعات بنوشند .

    همواره جهت حفظ استقامت  و توازن انرژی بدن استفاده از مکمل های غذایی را در شرایط سخت هیمالیا در نظر داشته باشید. مکمل های پروتئینی در حفظ  توازن نیتروژن بدن و جلوگیری از کاهش شدید نیروی بدنی کوهنوردان بسیار موثر است . همچنین استفاده از کربوهیدرات در اصلاح ذخیره گلیکوژن بدن در لحظه های سرنوشت ساز صعود بسیار حیاتی می باشد.   تجارب هیمالیا نوردان در تیم سال 2006 اورست نشان می دهد که تولیدات حاوی املاح ، مکمل های غذایی و مایعات در رفع نیاز کوهنوردان بسیار تعیین کننده می باشد. یکی از این تولیدات (cereal bar) که نوعی از غلات و جو در ترکیب با شیر و شکلات و پودرهای انرژی زا ترکیبی با آب و یا نوشیدنی گرم می باشد. استفاده از مکمل ها و پودر های انرژی زا در اکسپدیشن های ورزشی از جنبه تاریخی نیز قابل توجه می باشد چنانچه در سال 1911 یک شرکت آمریکایی برای رابرت اف اسکات نوعی شکلات انرژی زا فراهم نمود تا در اکسپدیشن قطب جنوب ، نیازهای بدنی اسکات و تیمش را مرتفع سازد.همچنین مرکز علمی و جهانی (Cadbury Schweppes) یک نوع نوشیدنی انرژی زا برای کمک به تیم ارتش بریتانیا در اکسپدیشن اورست تولید و ارائه نمود . همانگونه که بحث شد اکثر هیمالیا نوردان در ارتفاع دچار سوء تغذیه می باشند و میزان مصرف انرژی سه برابر سطح دریا می باشد .بنابراین مواد انرژی زا جایگاه مهمی در تغذیه کوهنوردانی که عازم هیمالیا می باشند، دارد. به طور کلی مواد انرژی زایی که مخصوص ارتفاع تولید شده اند به گونه ای قابل حمل بسته بندی  و طراحی شده اند که کوهنورد به راحتی در کمپ و نیز هنگام صعود بتواند استفاده نماید .این مواد مزایای زیادی دارند و هم برای ریکاوری کوهنوردان در کمپ و هم برای فعالیت های شدید کوهنوردی مناسب می باشند. این محصولات به دو صورت می باشند:

1-     شکلات های انرژی زا :

   این شکلات ها به علت ترکیب مغذی و استفاده ی آسان کوهنوردان  در هوای سرد هیمالیا تولید شده اند . نوعی از این شکلات ها که مخصوص ارتفاع بالاتر از 6000 متر می باشند گلیسمیک (glycemic)  پایین اما فیبر، کربوهیدرات ، پروتئین و چربی بالایی دارند . این شکلات ها به گونه ای طراحی شده اند که در هوای منجمد یخ نمی زنند و به راحتی جویده و هضم می شوند و در حفظ گلیکوژن بدن و تامین گلوکز خون نقش موثری دارند .نوع دیگر این شکلات ها با  گلیسمیک (glycemic) بالا جهت استفاده در ارتفاع پایینتر و بیس کمپ وتا (دمای 19 - سانتیگراد) در بسته های 75 گرمی به گونه ای طراحی شده اند که کوهنورد در حین حرکت نیزبتواند به راحتی بسته را باز نموده و استفاده نماید .

2-     پودر های انرژی زای مخصوص ارتفاع:

   کوهنوردان در زمان استراحت و جهت ریکاوری بدن ،این پودرها را در آب جوش ریخته و استفاده می نمایند . این پودرها حاوی کربوهیدرات ،پروتئین ، املاح و ویتامین بسیار  بالایی هستند.  هر 100 گرم از این پودرها حاوی 360 کیلو کالری انرژی است و در حفظ ماهیچه ها و توازن نیتروژن بدن بسیار موثر است . بستگی به نوع و شدت فعالیتتان در ارتفاع می توانید با استفاده از این نوع پودر،  روزانه 1 الی 4 لیتر نوشیدنی انرژی زا تهیه و استفاده نمائید .

 

برنامه ریزی غذایی دو الی سه هفته قبل از عزیمت به اورست :

در این مرحله کوهنورد برای موفقیت و اجرای مناسب در اورست باید استراتژی درستی در تغذیه اتخاذ نماید. تمرینات در هفته های پایانی به اوج خود می رسد و متعاقبا بدن کوهنورد فشار زیادی تحمل می کند لذا ترکیب غذایی صحیح (تقریبا 60 درصد کربوهیدرات، 25 درصد چربی و 15 درصد پروتئین)نقش بسیار مهمی در تامین انرژی مورد نیاز کوهنورد ایفا می نماید. بالطبع با افزایش تمرینات نقش مهم اسنک ها و مکمل های غذایی در این آماده سازی بسیار تاثیر گزار است . اسنک های کربو هیدرات دار در ذخیره سازی گلیکوژن درطول این مدت نقش به سزایی دارند . در جدول زیر  لیست اسنک های حاوی کربوهیدرات که تقریبا 250 کالری انرژی فراهم می کنند و به آسانی می توانید در رژیم غذایی و میان وعده خود استفاده نمائید نشان داده شده است.

اسنک های حاوی کربوهیدرات

5 تکه کیک- یک وعده سوپ همراه با غلات – ماست کم چرب همراه با خرما- بسکویت – دو عدد موز- یک لیتر نوشیدنی ورزشی – 75 گرم نقل مغز دار -75 گرم میوه خشک شده-یک پیاله فرنی یا سوپ حاوی آرد برنج – یک پیاله سوپ جو – 5 لیتر شیر کم چرب –دو تکه  نان توست همراه با مربا –یک عدد نان شیرینی – یک پیاله سوپ سبزیجات یا نودالید- شیرینی یا کیک کشکمشی- 57 گرم شیر موز یا شیرانبه.

یک هفته قبل از عزیمت :

  کوهنورد باید سعی نماید  در هفته پایانی و قبل از عزیمت برای اکسپدیشن؛ میزان مصرف کربوهیدرات را افزایش دهد .همچنین توصیه می شود به مصرف مایعات توجه ویژه داشته باشید لذا همواره به رنگ و حجم ادرارتان توجه داشته باشید که  زیاد و بی رنگ باشد که نشانه ی وجود آب کافی در بدن می باشد .

قبل از سفر خوب بخوابید و استراحت کنید تا کمی از بی خوابی های اکسپدیشن و اثرات جت لگ (jet lag) کاهش یابد. از نوشیدن الکل جدا خودداری کنید زیرا باعث می شود تا آب زیادی از بدن دفع شود و همچنین مصرف نوشیدنی های حاوی کافئین از قبیل قهوه و کوکا کولارا کاهش دهید   زیرا علاوه بر بیخوابی باعث ادرار و افت مایعات بدن می شود.تغذیه ای که در هواپیما میل می کنید باید دارای  500 تا 1000 کالری انرژی باشد . همواره رنگ و مقدار ادرار خود را چک کنید . رنگ ادرار شما باید روشن و مقدار آن زیاد باشد.

حرکت به سوی کمپ اصلی( base camp):

   کاهش وزن و چربی بدن و به دنبال آن حساس شدن بدن به سرما در هیمالیا اجتناب ناپذیر است پس در تمامی اوقات مصرف زیاد مایعات و کربو هیدرات را مورد توجه قرار دهید. در صورت عدم توجه به این موارد قطعا دچار بیماری ارتفاع می شوید که از نشانه های آن کاهش اشتها ، کاهش وزن  و کاهش گلیکوژن عضله می باشد . بنابراین مصرف اسنک و میان وعده های حاوی کربوهیدرات، سوپ های آماده،نوشیدنی های ورزشی انرژی زا ، نودالیت ، غلات و خشکبار را فراموش نکنید. درطراحی  برنامه غذایی تنوع بوجود بیاورید به نحوی که باعث افزایش شادمانی و روحیه شما شود و نیز در بیس کمپ با آشپز خود حتما در مورد برنامه غذایی ،نحوه ی طبخ غذا ، و مزه هایی که دوست دارید صحبت نموده و توانایی های وی را مورد سنجش قرار دهید .

 

بالاتر از کمپ:

بسته های غذایی را به دو قسمت تقسیم نمائید. 1- بسته های غذایی ارتفاع پایین 2- بسته های غذایی ارتفاع بالا.

   به جهت اهمیت وزن کوله پشتی در ارتفاع بالا،  بسته های ارتفاع بالا را سبک و جمع و جور بچینید بنابراین بیشتر از  پودرها ،ژله ها و شکلات های انرژی زا،سوپ آماده، غذاهای خشک و فریز شده، خشکبار،  کافی میکس و چایی بسته ای و معجون های خشک و مغذی متشکل از بادام زمینی، کنجد،شیرخشک، پسته،بادام ،عسل، جو و غلات استفاده نمائید.با افزایش ارتفاع میزان مصرف مایعات را افزایش دهید. اسنک و غذاهای حجیم و جاگیر را در  بسته های غذایی ارتفاع پایین قرار دهید. موادی را که زودتر فاسد می شوند در دسترس قرار دهید تا زودتر مصرف شوند. در ارتفاع پائین به مصرف غذای گرم در وعده ی روزانه توجه کنید و نیز در تمام طول اکسپدیشن ترکیب وعده های غذایی خود را مورد تجزیه و تحلیل قرار دهید (65-60 درصد کربوهیدارات .25-20 درصد چربی و 15-10 درصد پروتئین) 

 

 

 در جدول زیر لیست غذاهای مخصوص در اکسپدیشن اورست 2006 را مشاهده می فرمائید.

 

کمپ اصلی(Base camp)

نوع وعده

نوع غذا

صبحانه

  •  فرنی – شیر با جوانه گندم- تخم مرغ –لوبیا – نان – مربا –میوه خشک شده – میوه کنسروشده- خرما –عسل. حلوا

ناهار

  • تن ماهی – سوپ – نان ذرت –هات داگ با کیفیت – کراکر -قرمه

 شام

  • سوپ –برنج –پاستا- سیب زمینی – میوه کنسروشده –کیک –ژله –گوشت –حبوبات –سبزی – عدسی – نودالید

میان وعده

  • کنجد –بسکویت –کراکر – کشک – میوه خشک شده –نخود وکشکش – تخمه شور کرده –بادام زمینی –پسته –گردو- بادام- شیرینی – خشکبار – کیک

نوشیدنی

  •  چایی –قهوه – نوشیدنی انرژی زا- جوشانده طبیعی – آبمیوه

 

ارتفاع بالا

نوع وعده

نوع غذا

صبحانه

  • فرنی – شیر خشک – غلات – نوشیدنی گرم .

ناهار

  • سوپ نودلز – پاستا –کنسرو خاویار- نان خرمایی- شکلات مغزدار –نوشیدنی انرژی زا- پن کیک-قرمه.

شام

  • سوپ – پودینگ یا فرنی – نوشیدنی گرم.

میان وعده

  • گندم برشته – ژله – شکلات – بادام زمینی –تخمه شورکرده- پسته و بادام- شکلات انرژی زا- کنجد- میوه خشک شده .

نوشیدنی

  • چایی- قهوه- نسکافه همراه با شیرخشک – جوشانده بسته ای.

 

ارتفاع بسیار بالا

نوع وعده

نوع غذا

صبحانه

  •  فرنی –شیرخشک – حریره-نوشیدنی گرم- غلات.

ناهار

  •  سوپ نودلز- نوشیدنی و شکلات انرژی زا.

شام

  •  سوپ- دسر-

 میان وعده

  •  شکلات – بادام زمینی – پودر و ژله انرژی زا- میوه خشک شده – شکلات ژله ای

 

ایمنی غذا :

  بهداشت تغذیه در اکسپدیشن بسیار مهم می باشد. غذا و آب آلوده موجب اسهال و طب می باشد. جهت جلوگیری از اسهال و طب قبل از غذا خوردن دست ها را تمیز نمائید. از خوردن گوشت اجتناب کنید مگر اینکه از سالم بودن آن  اطمینان کامل دارد. اکثر هیمالیا نوردان در گزارشات خود از یبوست و افزایش گاز معده شکایت دارند پس به توصیه های کلیدی زیر توجه کنید:

برای خود یک برنامه غذایی داشته باشید. بر مصرف بالای کربوهیدرات و غذاهای دارای فیبر تاکید کنید .حداقل در روز یک وعده غذای گرم بخورید.تنوع غذایی داشته باشید و مایعات زیاد بنوشید. مصرف الکل ممنوع می باشد. آب املاح دار بنوشید. به رنگ و مقدار ادرار خود توجه کنید .غذا ها را قبل ازاکسپدیشن تست کنید . در صورت ضرورت وزن خود را کاهش دهید . وقتی حالت تهوع دارید بر خوردن  اصرار نکنید. میان وعده را فراموش نکنید .

 





داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

G-TOX روشی متفاوت برای ریکاوری دستها در سنگنوردی

نویسنده :مهدی فرهادی
تاریخ:یکشنبه 9 شهریور 1393-12:18 ب.ظ


یکی از راههای ریکاوری ساعد در هنگام صعود ,آویزان کردن و تکان دادن دست است. چند ثانیه و یا چند دقیقه انجام این عمل منجر به ریکاوری می شود اما اغلب موارد این کار کافی نیست. هنگامی که شما در یک وضعیت دشواری  قراردارید و فشار زیادی بر شما وارد می شود استراحت کردن و آویزان کردن دست برای ریکاوری آن می تواند  باعث شود که همان میزان انرژی که در اثر این استراحت بازیابی می شود توسط سایر اعضائی که بر آنها فشار وارد می شود صرف شده و در واقع شما از این استراحت دادن هیچ انرژی را بازیابی نکرده و بهبودی هم در عملکرد صعودتان حاصل نگردد.


 

خوشبختانه  روش دیگری برای ریکاوری و بازیابی توان صعود ساعد ها وجود دارد که اکثر کوهنوردان آنرا نادیده گرفته  و یا از آن اطلاعی ندارند. این روش چیزی بین آویزان کردن و بالا بردن همراه با تکان دادن دستهاست.

این عمل باعث افزایش میزان ریکاوری می شود و این روش ریکاوری سریع را G-TOX نام دارد زیرا از نیروی جاذبه برای رفع خستگی ماهیچه های ساعد استفاده می کند و باعث تسریع ریکاوری می شود.

رابرت لوک,محقق بریتانیایی, اخیرا" تصمیم گرفت که G-TOX را تحت آزمایش قرار دهد. او  میزان ریکاوری(معیار اندازه گیری آن اسیدلاکتیک خون و  قدرت گیره گرفتن است)را بین دو گروه از سنگنوردان که یک گروه از تکنیک G-TOX استفاده نموده و گروه دیگر از تکنیک متداول یعنی آویزان و تکان دادن دست استفاده می کردند اندازه گیری نموده و مورد مقایسه قرار داد. نتایج نشان داد که افزایش عمده ای در میزان ریکاوری سنگنوردانی که تکنیکG-TOX را مورد استفاده قرار داده بودند حاصل شد.

چرا G-TOXعمل می کند


احساس خستگی و ناراحتی حین کوهنوردی بعلت جمع شدن اسید لاکتیک و محدود شدن جریان خون است.

اسیدلاکتیک محصول سوخت و ساز غیر هوازی گلیکوژن است ,هنگامی که فشاری بیش از ماکزیمم توان عضلات به آنها وارد می شود, اسید لاکتیک مانند یک مسیر انتقال انرژی عمل می کند.

در یک فشار پایین تر از % 20 از حداکثر قدرت دست تقریبا تمامی مویرگها برای خون رسانی به عضلات باز هستند اما در یک فشار % 50 ،  مویرگها کاملا بسته می شوند و با کاهش فشار است که مویرگها به تدریج برای خونرسانی باز می شوند.

با افزایش فشار بر عضلات غلظت اسید لاکتیک به سرعت افزایش یافته تا زمانیکه  با کاهش فشار بر عضلات و یا حین استراحت جریان خون دوباره از سر گرفته شده و به روال عادی برگردد.

وقتی شما از تکنیک آویزان کردن و تکان دادن دستانتان استفاده می کنید در ابتدا احساس می کنید که جریان خون در عضلاتتان افزایش یافته این بدین علت است که وقتی به ماهیچه ها استراحت داده می شود جریان خون در آنها از سر گرفته می شود در حالیکه بازگشت وریدی خون کهنه از عضلات کندتر از ورود آن انجام می شود. این عدم تناسب سرعت ورود و خروج خون از عضلات باعث می شود که قلب با ضربان بیشتری جهت پمپاژ خون از عضلات کار کند. به این دلیل است که سنگنوردانی که از تکنیک قدیمی آویزان کردن دست استفاده می کنند همچنان از ضربان نا مناسب قلبشان در حین استفاده از این تکنیک گلایه دارند.

در تکنیکG-TOX شما با بالا بردن و تکان دادن دستتان باعث می شوید که این عمل برگشت خون از عضلات و حرکت آن به سمت قلب بدون فشار آوردن به قلب و افزایش ضربان با کمک نیروی جاذبه انجام گیرد. با کمک به تسریع در خروج خون از عضلات , این عمل باعث تسهیل در انتقال اسید لاکتیک  از عضلات شده و منجر به بازگشت سریعتر قدرت درست در گرفتن گیره های سنگنوردی می شود.


 تاثیر این تکنیک  قطعی است و شما مشاهده خواهید کرد که با بالا بردن دستانتان ضربانتان بهبود می یابد(جالب است بدانید که تاثیر جاذبه زمین بر جریان ورودی خون به عضلات کمتر از جریان خروجی است).

اما با توجه به موارد ذکر شده و مزایای تکنیک بالابردن دست حین استراحت, چرا بجای روش G-TOX تنها از تکنیک بالا بردن دست در کل زمان استراحت استفاده نکنیم؟ پاسخ این است که بالا بردن دست علی رغم همه مزایایش یک عیب دارد و آن این است که این عمل خود مستلزم صرف نیرو و انقباض عضلات بازوان,سرشانه و قفسه سینه است و استمرار در بالا نگه داشتن دست باعث کوفتگی عضلات و در نتیجه افت عملکرد سنگنورد می شود. در نتیجه بهترین گزینه تکان دادن دست به سمت پایین و سپس به سمت بالا هر کدام به مدت 5 تا 10 ثانیه است.

این کار را انجام دهید تا تفاوت G-TOX را متوجه شوید.


منبع :



نوع مطلب : سنگنوردی 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

تحلیل نیروها در سیستم های بالاکشی

نویسنده :مهدی فرهادی
تاریخ:شنبه 1 شهریور 1393-03:20 ب.ظ

منبع:kolaheh.persianblog.ir

تحلیل نیروها سیستم های  بالاکشی

Pulley systems analyze 

MOUFLAGES-titre.jpg

مقدمه:

سیستم بالاکشی که در فرانسوی به آن موفلاژ Mouflage ؛ در آلمانی فلاشن زوگFlaschenzug و در انگلیسی بالاکشی  pulley systems به آن گفته میشود ، سیستمی است متشکل از قرقره و طناب  و گره های اتوبلاک که با تبعیت از قانون قرقره ها به یک امداد گر این امکان را می دهد که با حداقل نیرو و تلاش در برابر افزایش بیشتری در طول طناب کشیده شده ،مصدوم را بالا می کشد.

در تئوری: سیستم نیروی امدادگر را تقسیم می کند.

در عمل: دو چیز مانع کارآمدی سیستم می شود و  محدودیت ایجاد می کند.

1-لوازم زیادی مورد نیاز است.

2-اصطکاک مشکل ساز است.

در این مقاله به بررسی انواع مدلهای بالاکشی و تحلیل نیرو های وارده بر هر یک از بازورها می پردازیم و در مقاله بعد این نیرو ها در دو نمونه تئوری و عملی محاسبه می گردند.

توضیحات:

  • برای نقاط اتصال قرقره ها بهتر از کاربین های معمولی عمل می کنند
  • نقطه ابتدایی سیستم (کارگاه) ثابت است.
  • گره اتوبلاک(خودکار): به سیستم متصل است و به امدادگر اجازه حرکت طناب را در یک جهت می دهد و در جهت دیگر طناب را متوقف می سازد.
  • گره های اتوبلوک مورد استفاده:مشار یا پروسیک فرانسوی،گره گاردا،گره های Lorenzy &  Rémy
  • ابزارهای قفل شونده :یومارBasicوExpedition،Minitraxion، Ropeman،Reverso،ATC ،Girigiri ،Yoyo ،Gigi ،ABS ،Magic
  • برای قفل کردن می توان از: طنابچه با استفاده از گره چفت شونده؛ Ropeman یا  Tbloc  استفاده کرد.

*برای محاسبه  بازده سیستم بالاکشی در مدلهای زیر،اصطکاک و کشسانی طناب صفر محاسبه شده است و طناب ها بصورت موازی در نظر گرفته شده اند.

*مدل هایی که از سیستم بالاکشی مشاهده می کنید،نشان دهنده وضعیت ابتدایی سیستم است؛پس از وارد شدن نیرو به سیستم جهت ادامه کار امدادگر می بایست گره های اتوبلوک را جابجا کرده و به مصدوم نزدیک کند.

*در تمامی مدل های ارائه شده از سیستم بالاکشی ،فرایند بالاکشی پس از انتقال وزن مصدوم به کارگاه قابل اجرا می باشد.انتقال وزن می تواند با استفاده از گره گاردا یا ابزار های قفل شونده اجرا گردد.

*در صورت استفاده از قرقره بجای کارابین به علت حذف اصطکاک طناب با کارابین انرژی تلف شده حدود 5 تا 10 درصد کاهش پیدا می کند.

 

روش اول : سیستم چرخ یا قرقره

اگر به اندازه کافی جا برای جابجایی وجود داشته باشد؛امدادگر یک گره اتوبلوک بر روی طناب مصدوم میزند.امدادگر نیروی وزن خود را بر روی ادامه طناب بار دار (طناب متصل به مصدوم) منتقل کرده و باعث حرکت و جابجایی مصدوم می شود. برای ادامه فرایند بالاکشی می بایست گره اتوبلوک را جابجا کرده و به نزدیک ترین نقطه ممکن به مصدوم برسانیم.

جهت کشیدن: بالا

بازده: اگر امدادگر 1 متر از طناب را بکشد؛مصدوم یا کوهنورد فقط 1 متر جابجا می شود و صعود می کند.

درصورتیکه گره های اتوبلوک که به  علت فرایند بالاکشی به کارگاه نزدیک میشوند؛مرتبا از کارگاه دور شوند،مطمئنا سیستم عملکرد بهتری خواهد داشت.

روش دوم:موفلاژ ساده

این مدل در ایران فلاشن زوک تک قرقره(ساده) نامیده میشود.

در این مدل ادامه طناب بار دار (طناب متصل به مصدوم) از داخل قرقره ای که با یک گره اتوبلوک به طناب بار دار متصل است عبور می کند و یک قرقره متحرک را به سیستم اضافه می کند.مزیت مکانیکی قرقره متحرک دو برابر قرقره ثابت است.

جهت کشیدن: بالا

بازده:اگر امدادگر 3 متر از طناب را بکشد؛مصدوم یا کوهنورد فقط 1 متر جابجا می شود و صعود می کند،به عبارت دیگرامدادگربا نیروی Fطناب را میکشد ولی نیروی 3F به مصدوم وارد میشد.نتیجه افزایش نیرو و جابجایی کمتر.

*برای تغییر جهت کشش می توان یک کارابین به کارگاه متصل کرد و طناب را از داخل آن عبور داد.



روش سوم:موفلاژ دوبل

این مدل در ایران فلاشن زوک سه به یک نامیده میشود.

در این مدل هم بروی ادامه طناب بار دار و هم بر روی طناب باردار با استفاده از گره اتوبلوک دو قرقره متصل کرده و ادامه طناب بار دار را از داخل قرقره ها عبور می دهیم. در نتیجه یک قرقره متحرک و یک قرقره ثابت به سیستم اضافه می شود.

جهت کشیدن: پایین

بازده:اگر امدادگر  5متر از طناب را بکشد؛مصدوم یا کوهنورد فقط 1 متر جابجا می شود و صعود می کند،به عبارت دیگرامدادگربا نیروی Fطناب را میکشد ولی نیروی 5F به مصدوم وارد میشد.

*در این حالت امدادگر می تواند وزن خود را جهت بالاکشی به سیستم منتقل کند.

در صورت استفاده از طنابچه پروسیک برای گره اتوبلوک ؛بهتر است طول طنابچه کوتاه باشد.(مترجم)

 روش چهارمموفلاژMariner  ساده

این مدل در ایران موفلاژ ساده نامیده میشود .

در این مدل یک بازوی به سیستم اضافه می گردد.این بازو یک طنابچه 7 میلیمتری 2 تا 3 متری است که یک سر آن با یک گره هشت و کارابین به کارگاه متصل شده و به سر دیگر آن یک قرقره که ادامه طناب باردار از داخل قرقره عبور می کند.وسط طنابچه را هم از قرقره متصل به طناب بار دار عبور می دهیم.

جهت کشیدن: بالا

بازده:اگر امدادگر 5 متر از طناب را بکشد؛مصدوم یا کوهنورد فقط 1 متر جابجا می شود و صعود می کند،به عبارت دیگرامدادگربا نیروی Fطناب را میکشد ولی نیروی 5F به مصدوم وارد میشد.

 روش پنجمموفلاژMariner  دوبل

این مدل در ایران موفلاژ دوبل نامیده میشود

در این مدل یک بازوی متحرک به سیستم اضافه می گردد.این بازو یک طنابچه است که هر دو سر آن به ادامه طناب بار دار متصل است .

جهت کشیدن: بالا

بازده:اگر امدادگر 7 متر از طناب را بکشد؛مصدوم یا کوهنورد فقط 1 متر جابجا می شود و صعود می کند،به عبارت دیگرامدادگربا نیروی Fطناب را میکشد ولی نیروی 7F به مصدوم وارد میشد.

 روش ششمموفلاژ Pollet Dofour

در این مدل از دو طنابچه که یک سر آنها به کارگاه متصل است برای ایجاد دو بازوی کمکی استفاده شده که تشکیل دو قرقره متجرک را می دهند.در این روش هیچ گونه فشاری بر روی ادامه طناب بار دار وارد نمی گردد.

جهت کشیدن: بالا

بازده:اگر امدادگر 4 متر از طناب را بکشد؛مصدوم یا کوهنورد فقط 1 متر جابجا می شود و صعود می کند،به عبارت دیگرامدادگربا نیروی Fطناب را میکشد ولی نیروی 4F به مصدوم وارد میشد.

روش هفتمموفلاژ Pollet Dofour ضربدری

 در این مدل از یک رشته طنابچه بلند جهت ایجاد دو بازوی کمکی استفاده شده و تفاوت آن با روش قبلی در این است که طنابچه با یک قرقره به کارگاه متصل است.

جهت کشیدن: بالا

بازده:اگر امدادگر 9 متر از طناب را بکشد؛مصدوم یا کوهنورد فقط 1 متر جابجا می شود و صعود می کند،به عبارت دیگرامدادگربا نیروی Fطناب را میکشد ولی نیروی 9F به مصدوم وارد میشد.

ترجمه آزاد به همراه توضیحات مترجم:

http://krimpadenn.free.fr/index.php?option=com_content&task=view&id=489&Itemid=188&page=0




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

کوئیک درای مرگبار

نویسنده :مهدی فرهادی
تاریخ:شنبه 1 شهریور 1393-08:52 ق.ظ

منبع: وبلاگ پر عشق

مترجم: بشیر شادروان

تاکنون چندین حادثه وحشتناک به دلیل خرابی کویک درا صعود کننده پیش آمده است. در همه موارد در نهایت به نحوی وزن صعود کننده به لاستیک ضعیف نگهدارنده کارابین در عوض اسلینگ قوی کوئیک‌درا وارد شده است. چگونه این اتفاق میافتد؟ توضیح ما را در این خصوص بخوانید و فیلم را ببینید.

خطر در صخره‌نوردی معمولن مشخص است- مانند سنگ لق یا حمایت ضعیف. اما گاهی شناسایی  خطر می‌تواند بسیار دشوارتر باشد. به خصوص اگر خطر در توده‌ای از وسایل و ابزار فنی، کمین کرده باشد.

از کوئیک دراهایتان با استفاده از توصیه‌‌های زیر ایمن استفاده کنید:

تسمه اسلینگ و لاستیک نگهدارنده کارابین را با هم ترکیب نکنید.

یک تسمه اسلنیگ که یک کارابین  با  بند لاستیکی (یا مشابه آن) به آن متصل شده است به طور بالقوه مرگبار است. اگر کارابین ثابت به تسمه اسلینگ متصل باشد، در نهایت فقط یک لاستیک نگهدارنده وزن صعود کننده را در هنگام سقوط و یا استراحت بر روی کوئیک‌‌درا تحمل می کند. این سرهم‌‌بندی‌  به طور طبیعی می‌تواند در هنگام جابجایی ابزارها یا آگاهانه و در نتیجه کمبود تجربه اتفاق بیافتد. به هر حال این اتفاق یک بار افتاده است اما تشخیص آن بسیار سخت است، بنابراین بهترین توصیه اینست که:

از  لاسیتک نگهدارنده کارابین برای اتصال کارابین به تسمه اسلینگ اجتناب کنید.

در عوض، یا فقط از کاربین‌های آزاد با تسمه اسلینگ بلندتر که به صورت کوئیک درا درست شده‌اند و یا از کوئیک‌دراهای دوخته شده مخصوص یا اسلینگ داگبون با لاستیک نگهدارنده استفاده کنید.

مرگ تراژیک اعجوبه سنگنورد جوان ایتالیایی تیتو تراورسا همچنین روشن کرد که حتی ممکن است کوئیک‌دراهای دوخته شده نیز به به شکل اشتباه مونتاژ شوند. در حالی که شاید غیر قابل درک باشد که چگونه چنین چیزی اتفاق بیافتد و متوجه  نشد اما واقعیت اینست  تعداد کمی از ما به طور مداوم وسایلی را که امانت می‌گیریم چک می‌کنیم.

همیشه ابزارهای جدید را قبل از اولین استفاده چک کنید تا به درستی سرهم شده باشند و همیشه وسایلی که متعلق به شما نیستند را نیز، قبل از اینکه به آنها اعتماد کنید چک کنید.

منبع:

https://www.thebmc.co.uk/deadly-quickdraws-open-sling-rubber-band-accident?s=4




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

تکنیکهای شکاف نوردی-2

نویسنده :مهدی فرهادی
تاریخ:چهارشنبه 29 مرداد 1393-08:27 ق.ظ

مترجم:مهدی فرهادی

منبع:opp.uoregon.edu

بخش اول این مقاله  اختصاص به شکافهای انگشتی و دستی داشت بخش دوم که به آموزش شکافهای مشتی و همچنین استفاده از پا در شکاف نوردی می پردازد حضور شما ارائه می شود:

شکافهای مشتی

وقتی شکافها بازتر شوند و نتوان با لاخ کردن دست از آنها بعنوان گیره استفاده کرد چه راهکاری پیشنهاد می شود؟

وقتی شکاف باز هم عریض تر می شود ,توجه داشته باشید با وجودیکه انگشتانتان کاملا" منقیض شده و بر سطوح شکاف فشار می آورد باز هم دستتان خوب در شکاف جای نمی گیرد و با فشار وارد کردن بر آن به سمت پائین سر می خورد لذا باید روش را عوض کنید.

روش جدید بدین شکل است که کف دست خود را مشت کنید, سپس با چرخاندن آن به سمت پائین و وارد کردن داخل شکاف مشت خود را کاملا" گره کنید و این کار را طوری انجام دهید که بخش گوشتالوی دستتان  بر سطوح شکاف  فشاری متقابل را ایجاد نموده و مشتتان کاملا" در شکاف محکم شود.

گاهی با نگاه دقیقتر به یک شکاف عوارضی را می یابید که می توانند گیره های فوق العاده ای باشند اما به علت پنهان بودن از دسترس شما دور مانده اند. به مثالهای زیر دقت کنید:

با وجود اینکه این شکاف عریض تر از آن است که انگشتان دست را در آن لاخ کنید و همچنین به آن اندازه هم عمیق نیست که کف دست در آن جای بگیرد اما این شکاف به سمت داخل کمی تنگ تر می شود و این همان ویژگی پنهان آن است که باید از آن استفاده نمود یعنی می توانید از شکاف تنگتری که داخل شکاف اصلی پنهان است استفاده کنید.

حالا دست خود را به انتهای شکاف فرو برده و انگشتان کوچکتر خودرا تا حد ممکن در بخش تنگ آن درگیر نموده و لبه این شکاف بد قواره را نیز با انگشتان بزرگترتان مثل یک گیره اسطکاکی بگیرید.

بررسی کنید که چگونه انگشت سبابه می تواند به لبه باریک سمت راست شکاف تکیه می کند.فشارمتقابلی که با پنجه وارد می شود باعث می شود که انگشتانتان بر لبه سنگ کاملا" بچسبد ولو اینکه این لبه کاملا" نازک و یا حتی شیب دار باشد.

بطور مشابه لبه های عمودی مخفی داخل شکاف نیز می توانند مد نظر قرار گیرند.

استفاده از پاها:

از آنجائیکه مچ دست دامنه حرکتی بالائی را به شما می دهد ٬در هنگام استفاده از دستانتان در صعود یک شکاف٬ شما خیلی راحت می توانید از یک حالت شست پائین به حالن شست بالا و بالعکس تغییر موقعیت دهید. اما قوزک پا انعطاف پذیری کمتری از مچ دست دارد.

 آزمایش زیر را انجام دهید: روی یک صندلی بنشینید با چرخاندن پاهایتان دو حالت "شست بالا" و "شست پائین " را امتحان کنید. در کدام حالت احساس راحتی بیشتری دارید؟در کدام موقعیت وزنتان کاملا" بر روی پاهایتان متمرکز است؟

با گرفتن یک گیره مطمئن دستی وزن را از روی پا برداشته و با چرخاندن پنجه پا آنرا وارد شکاف می کنیم.

حالا زانو را به سمت داخل می چرخانیم تا پنجه پا کاملا" در شکاف گیر کند سپس پای دیگرمان را در موقعیت مناسبی قرار می دهیم تا وزنمان کاملا" بر روی پاهایمان منتقل شود.اگر شکاف کمی بازتر شود می توان با پائین آوردن پاشنه و درگیرکردن بخش بیشتری از کفه و کناره های کفش با سطوح داخلی شکاف ٬اصطکاک بیشتری با سنگ ایجاد نمود.

ادامه دارد....





نوع مطلب : سنگنوردی 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

بهترین تمرین برای کوهنوردی چیست؟

نویسنده :مهدی فرهادی
تاریخ:چهارشنبه 22 مرداد 1393-08:50 ق.ظ


" بهترین تمرین برای کوهنوردی کوهنوردی است"این یک ضرب المثلی قدیمی ست که بین کوهنوردان رایج است و خیلی از آنها از این مثل بعنوان دستاویزی برای فرار انجام فعالیتهای تمرینی مکمل کوهنوردی استفاده میکنند.
در برابر این سئوال که" آیا کوهنوردی بهترین تمرین برای کوهنوردی است؟" این پاسخ می تواند داده شود که :
این امر بستگی به هدف ما از تمرین دارد.

دو شیوه تمرین را می توان در کوهنوردی بکار برد :
1- در طی دوره پیشرفت مهارتهای فنی و ذهنی کوهنوردی که نیاز است شخص در شرائط واقعی کوهنوردی قرار بگیرد , تنها راه ممکن برای تمرین ,کوهنوردی است.
2- برای رسیدن به سطوح بالای آمادگی جسمانی(مثلا" توانائی گرفتن گیره های سنگنوردی که به قدرت زیاد نیاز دارد, افزایش قدرت بالاتنه و ...) نیاز به تمرینات منسجم و هدفمندی است که بعنوان مکمل در کنار فعالیتهای کوهنوردی باید قرار گیرد.

اهداف و همچنین روش اجرای یک برنامه کوهنوردی با یک برنامه تمرینی تفاوتهای زیادی دارند. برای مثال در طی یک برنامه کوهنوردی ما باید مراقب باشیم که فشار زیادی که منتهی به ضعف و خستگی ما شود بر عضلات خود وارد نکنیم تا اینکه بتوانیم با حفظ آمادگی مان به هدفی که برای صعود در نظر گرفته ایم دست یابیم و یا یک مسیر بولدر را تاپ کنیم .برعکس شما در یک برنامه تمرینی باید با انجام فعالیتهای بدنی سنگین در تمرینات استقامتی طی چند دقیقه فشار لازم را بر عضلات وارد نموده تا حدی که به خستگی عضلانی برسد و در تمرینات قدرتی نیز باید با انجام این فعلالیتها طی چند ثانیه به این آستانه خستگی عضلانی برسید. بطور خلاصه در فعالیت کوهنوردی شما سعی می کنید که فشار زیادی بر عضلاتتان وارد نشود ولی در برنامه تمرینی شما دقیقا" بدنبال این هستید که آنقدر فشار وارد کنید تا به آستانه توانائیهایتان که منجر به ضعف عضلاتتات در برابر فشارهای وارده می شود برسید.

یک مثال دیگر که بر تفاوتهای بین برنامه کوهنوردی و یک برنامه تمرینی تاکید می کند نوع عملکرد شما در گرفتن گیره های سنگنوردی است. در برنامه های کوهنوردی, صخره و یا دیواره ای که شما قصد صعود آنرا دارید انواع گیره ها با شکل و موقعیتهای متنوع را در برابر شما قرار می دهد و شما ممکن است حتی به عمد مسیر صعود خود را به منظور گرفتن گیره هایی که برای شما راحت تر است عوض کنید. در نتیجه احتمالش ضعیف است که بک نوع گیره خاص را بتوان به مقدار زیاد مورد استفاده قرار داد بنابراین توانائی گرفتن گیره های خاص سنگنوردی(مثل گیره های اصطکاکی,نیشگونی و ... ) به کندی رشد خواهد نمود. با دانستن این موضوع می توانید بفهمید که چرا بعد از یک فصل سنگنوردی توانائی استقامتی عضلاتتان رشد زیادی می کند اما توانائی قدرتی شما در گرفتن گیره ها رشد اندکی می کند . بنابراین اگرچه تنوع و تغییر موقعیت گیره های سنگنوردی می تواند باعث افزایش توان استقامتی شما شود اما این روش راهکار مناسبی برای افزایش قدرت شما نیست. 
تمرین قدرتی مناسب تمرینی است که شما یک مسیر یا یک گیره خاص را بعنوان هدف در نظر گرفته و با تمرکز و تمرین بر روی آن تا آستانه توانتان تلاش کنید.
اما نکته آخر , ممکن است بهترین راه برای برخی کوهنوردان این باشد که ابتدا به برخی تمرینات آمادگی جسمانی عمومی بپردازند . مثلا" شخصی که اضافه وزن دارد بهتر است که به برخی تمرنات ایروبیک بپردازد (و البته یک رژیم غذائی مناسب را نیز انتخاب کند) این تمرینات نسبت به تمرینات ویژه ورزشی که در کنار کوهنوردی باید انجام شود ارجح است. بعلاوه افرادی که از آمادگی جسمانی اولیه برای انجام فعالیتهای ورزشی برخوردار نیستند(مثلا" قادر نیستند چند بارفیکس , حرکت دراز و نشست و .. را انجام دهند) معقولتر است که یک دوره زمانی را به تمرینات منظم و علمی کار با وزنه بپردازند تا شرائط عمومی بدن خود را به حد استاندارد برسانند و سپس تمرینات خاص ورزشی خو را شروع کنند.

در نهایت باید گفت که اگر شما بطور جدی قصد ارتقاء سطح کوهنوردیتان را دارید تنها به این جمله که کوهنوردی بهترین تمرین کوهنوردی است اکتفا نکنید و همچنین نباید تنها به مثلهای رایج و همچنین راه و روشی که سایر کوهنوردان بدان عمل می کنند وفادار باشید. برای ارتقاء به سطوح بالای مهارت و آمادگی جسمانی شما باید به دانش روشهای تمرینی مکمل کوهنوردی مجهز شده و آنرا بکار ببندید.
مترجم : مهدی فرهادی
منبع :


نوع مطلب : عمومی 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

این هفته: کارگاه آموزشی درای تولینگ

نویسنده :مهدی فرهادی
تاریخ:یکشنبه 19 مرداد 1393-09:53 ق.ظ

صعود مسیرهای سنگنوردی توسط ابزارهای یخ نوردی یکی از شاخه های جذاب و نسبتا" جدید در کوهنوردی و صعودهای ورزشی است. تسلط به فنون درای تولینگ می تواند در ارتقاء کیفی و کمی صعود دیواره های بلند در فصول سرد سال و همچنین مسیرهای ترکیبی سنگ و یخ راهگشا باشد.
بر اساس تجربه ای که در فعالیتهای زمستانه بر روی دیواره علم کوه و دیواره هائی چون بند یخچال و همچنین برخی مسیرهای فنی کوهنوردی در فصل زمستان داشته ام استفاده از ابزارهای یخ نوردی چون تبر یخ و کرامپون را در این صعودها بسیار راهگشا دیده ام و حضور در این کارگاه آموزشی را که توسط یکی از مربیان ارزشمند کشورمان اجرا می شود را توصیه می کنم.






داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 


  • تعداد صفحات :3
  • 1  
  • 2  
  • 3  


Admin Logo
themebox Logo